Strony główne godz.
Ogłoszenia i Intencje godz.
S Z C Z Ę Ś Ć B O Ż E
Tym śląskim pozdrowieniem witamy Was na naszej stronie internetowej
Ojciec Święty Jan Paweł II, powiedział "Niech nie znika to piękne pozdrowienie "Szczęść Boże" i "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus". Pozdrawiajcie się tymi słowami, przekazując w ten sposób najlepsze życzenia (bliźnim). W nich zawarta jest wasza chrześcijańska godność. Nie dopuście, aby ją wam odebrano".
Jest nam niezmiernie miło, że odwiedziłeś naszą stronę. Znajdziesz na nich informacje o naszej posłudze duszpasterskiej, o wspólnotach, w których możesz pogłębiać swoją wiarę, a także dowiesz się co słychać w naszej parafii, jej historię.
Strona nasza od 21 lat (09.03.2004) mieści się na Serwerze "OPOKA" pod adresem http://www.nmpwelnowiec.katowice.opoka.org.pl/
Fundacja Opoka została powołana przez Konferencję Episkopatu Polski w dniu 5 czerwca 1998 r. Jej zadaniem jest służenie Kościołowi katolickiemu w Polsce w zakresie tworzenia systemu elektronicznej wymiany informacji oraz serwisu internetowego www.opoka.org.pl.
Informacje o naszej parafii można znaleźć również na serwisie społecznościowym FB (facebook)
pod adresem jak niżej:
https://www.facebook.com/profile.php?id=100070016293938
SKARBONKA
Drodzy Parafianie i Przyjaciele parafii NMP Wspomożenia Wiernych.
Z serca dziękujemy za Waszą troskę i materialną pomoc w utrzymaniu naszej świątyni.
W czasie zagrożenia pandemią gdy liturgia celebrowana jest z ograniczoną ilością wiernych można
to bezpiecznie uczynić bez wychodzenia z domu wpłacając na nw. konto bankowe.
"DANE KONTA".
WAŻNE
Zarządzenia, Komunikaty i inne pisma Metropolity Katowickiego ANDRZEJA PRZYBYLSKIEGO
oraz biskupów pomocniczych.
Treści tych dokumentów można przeczytać na końcu (dole)) strony.
"... Jeżeli ktoś cieszy się szacunkiem, wszystko co czyni, przyjmowane jest za dobrą monetę ..."
MYŚL KSIĘDZA BOSKO.
Przypowieść o talentach.
Dzisiejsza Ewangelia niesie w sobie ogromnie ważne przesłanie, które powinno być przez nas realizowane w prozie codzienności. Otóż przypowieść o talentach jest konkretnym wskazaniem dla każdego człowieka, aby dbał o swój rozwój. Każdy posiada niepowtarzalne dary, które powinien pomnażać po to, aby w ten sposób mógł uwielbiać Boga i Mu dziękować. Można jednak mieć wiele talentów i nawet je pomnażać, ale w konsekwencji wykorzystywać je do złych celów.
Kiedy współczesny świat obserwuje z niepokojem coraz częstsze akty terroryzmu, nie sposób nie zauważyć, że większość zamachów przeprowadzana jest po mistrzowsku. Zatem są ludzie, którzy wykorzystują swoje talenty do realizowania celów dalekich od miłości Boga i bliźniego. Przyzwyczailiśmy się do interpretowania owego jednego talentu zakopanego w ziemi jako marnowania zdolności. Wielu dopatruje się w postawie człowieka zakopującego swój talent duchowego lenistwa. Jednak można inaczej zinterpretować tę postawę. Może to być działanie, w którym zdolności są wykorzystywane w złych celach. Niech o tym świadczy pewne zdarzenie, które miało miejsce nie tak dawno w jednym z polskich miast.
Jeden z kibiców postanowił wykorzystać swoje talenty organizacyjne i znajomości. W najbliższych dniach miał się odbyć mecz z niezbyt lubianym zespołem. Wspomniany kibic potrafił w sposób perfekcyjny zaplanować zasadzkę na kibiców wrogiej drużyny piłkarskiej, tak że zostali oni dotkliwie pobici. Pod względem organizacyjnym był to majstersztyk. Tylko czy o takie wykorzystywanie talentów chodzi? Jest to raczej ich zakopywanie!
Niezależnie od tego, kim jesteśmy, mamy jednak talent, który jest wspólny każdemu. Jest to dar możliwości spotykania się z Bogiem. Każdy z nas może ten talent rozwijać, bo został on nam dany w szczególny sposób na chrzcie w postaci łaski. Nie wolno nam tego talentu zakopywać. Ktoś jednak może powiedzieć: "Ja nie potrafię się modlić". Jakże ważne jest, aby mimo wszystko próbować. Posłuchajmy kilku prób, które pokażą, że nie jest to bardzo trudne.
Najpierw modlitwa sześcioletniego Piotrusia, który mówił do Jezusa, tak jak potrafił:
"Panie Jezu, nie umiem jeszcze dobrze czytać ani pisać i nie potrafię wielu rzeczy. Jak dorosnę, chciałbym być mądry. Mama mówiła, że Ty jesteś najmądrzejszy. Proszę Cię, daj mi tę mądrość, bo chcę być podobny do Ciebie! Pomóż też mojej siostrze, która ma problemy w szkole. Potrzebuje takiej mądrości!
To wręcz niewiarygodne, że sześciolatek może się tak modlić. Jest to jednak autentyczna modlitwa. Skoro on potrafi, to dlaczego i ja nie mogę pomnożyć talentu modlitwy.
A oto pomnożony "talent modlitewny" szesnastoletniej Eweliny:
"Panie Boże, Ty jesteś wielki i wszechmocny. Jakże trudno czasem dogadać się nam w domu. Spraw, żebyśmy umieli siebie wzajemnie słuchać. Daj moim rodzicom cierpliwość, a mnie więcej pokory. Wiem, że mnie wysłuchasz, bo ja jeszcze nigdy się na Tobie nie zawiodłam".
Czyż nie są to piękne słowa, a zarazem proste? Każdego z nas stać na taką modlitwę!
Niektórzy twierdzą, że pomiędzy trzydziestym a pięćdziesiątym rokiem życia człowiek (a szczególnie mężczyzna) ucieka od modlitwy, nie chce się modlić, nie potrafi. Kłam temu stereotypowi daje modlitwa pewnego czterdziestolatka. Posłuchajmy:
"Mój najlepszy Ojcze! Ofiaruję Ci dzisiaj całą moją rodzinę i wszystkich bliskich memu sercu. Jesteś mi tak bliski, bo wielokrotnie doznałem Twojego miłosierdzia. Wiem, że i dziś mnie nie opuścisz. Tyle mam Ci do powiedzenia; podziękować, przeprosić i tyle próśb. Nigdy nie wiem, od czego zacząć i dlatego proszę Cię: pomóż mi! Nie chciałbym tego czasu stracić. Powiedz mi, co mam w swoim życiu zrobić, co poprawić, z czego zrezygnować, a z czego powinien być dumny. Tobie, Panie, zaufałem! Mów do mnie!"
Czyż nie jest to pełna pokory i zawierzenia modlitwa człowieka, który wie, gdzie szukać pomocy. Ten mężczyzna potrafi pomnażać dar, którym jest umiejętność i możliwość modlitwy.
Na koniec posłuchajmy modlitwy siedemdziesięcioletniej kobiety, wyznania, które jest bardzo przejmujące, a jednocześnie tak pełne wiary.
"Jezu Chryste! Nie mam już siły klęczeć; tak trudno zebrać myśli, które uciekają. A jednak staję przed tobą po raz kolejny, abyś przyjął tę starczą modlitwę. Chcę Ci powiedzieć, że z jednej strony boję się śmierci, z drugiej na nią czekam. Wierzę w to, że przyjmiesz całe moje życie. Nie było ono pozbawione błędów i grzechów. Ale starałam się i zawsze w końcu wracałam do Ciebie. Chyba mi wybaczysz? Liczę na to! Kocham Cię! Przyjmij mnie!"
Dzisiejsza Ewangelia nade wszystko przenosi nas w czasy sądu ostatecznego. Pan nas wezwie i zapyta o nasz rozwój. Zapyta też, co zrobiliśmy z darem modlitwy, który darmo otrzymaliśmy. Co wtedy odpowiemy i jak ewentualnie będziemy się tłumaczyć? Obyśmy mogli powiedzieć: "Oto, Panie, pomnożone talenty; przyjmij je!".
ks. Janusz Mastalski
XXXIII Niedziela Zwykła, 15 listopada 2026 r.
ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO LEONA XIV NA X ŚWIATOWY DZIEŃ UBOGICH.Proszę naciśnąć na ww treśc Ojca Świętego.
Bazylika św. Piotra
Pierwotna bazylika została wzniesiona ok. 324 r. przez Konstantyna Wielkiego, w miejscu ukrzyżowania i pochówku św. Piotra, na terenie dawnych ogrodów Nerona. Poświęci) ją dwa lata później Sylwester I. Ograbiona przez Arabów w 846 r., z inicjatywy Leona IV została otoczona murem obronnym (miasto Leonowe"). W XVI w. Juliusz II nakazał zburzenie świątyni, której groziło zawalenie, i wybudowanie nowej. Jest ona dziełem m.in. takich mistrzów jak Bramante, Rafael czy Michał Anioł. Po ukończeniu prac 18 listopada 1626 r. Urban VIII poświęci) bazylikę. Jej rozmiary są imponujące: długość ponad 211 m- wewnątrz 186 m, długość nawy poprzecznej -137,5 m, szerokość nawy głównej - 27 m przy 46 m wysokości. Wysokość pod koputą-132,5 m, łączna powierzchnia - 23 tys. m.
Grób św. Piotra usytuowany jest w części centralnej pod ołtarzem papieskim, nad którym wznosi się baldachim z brązu - to Konfesja św. Piotra. W samej bazylice oraz podziemiach - tzw. Grotach Watykańskich - znajdują się sarkofagi i groby innych papieży.
Bazylika św. Pawła za Murami
Ciało św. Pawła pochowano przy Drodze Ostyjskiej, gdzie dziś znajduje się bazylika ku jego czci. Wystawił ją cesarz Konstantyn Wielki, a konsekracji dokonał papież św. Sylwester w IV w., podobnie jak to uczynił z bazyliką św. Piotra. Z biegiem lat osiedli przy niej benedyktyni i do dzisiaj mają tu swój klasztor. Bazylika była często burzona, gdyż znajdowała się za murami miasta (stąd nazwa bazyliki św. Pawła za Murami). Stale upiększana, w czasie pożaru w 1823 r. została niemal zupełnie zniszczona. Wielkim nakładem sił i funduszy odbudowana została przez papieży Grzegorza XVI i Piusa IX, który 10 grudnia 1854 r. dokonał jej ponownej konsekracji. On też ustanowił doroczne święto rocznicy poświęcenia obu bazylik. Bazylika ma pięć naw, przedzielonych 80 potężnymi kolumnami granitowymi. Ma 131 m długości, 65 m szerokości i 30 m wysokości. Jej sufit jest bogato złocony i malowany. W ołtarzu głównym znajduje się tabernakulum z 1285 r. W absydzie zachowała się ponadto mozaika z ok. 1220 r., przedstawiająca kolosalną postać Chrystusa, który w otoczeniu Apostołów błogosławi papieżowi Honoriuszowi III. Największą osobliwością bazyliki są "portrety" w medalionach papieży, którzy dotąd rządzili Kościołem Chrystusowym.
Wspomnienie poświęcenia obu bazylik jest obchodzone od XI w. Papież Pius IX, po poświęceniu bazyliki św. Pawła, połączył obchód rocznic poświęcenia obu kościołów w jedno wspomnienie.
Na całym świecie istnieją cztery tzw. bazyliki większe. Bazylik mniejszych jest kilkaset - tytuł ten nadaje Stolica Apostolska świątyniom, które wyróżniają się wśród innych starożytnością, wystrojem architektonicznym, historią lub stanowią szczególne sanktuaria. Wszystkie cztery bazyliki większe znajdują się w Rzymie. Co roku nawiedza je do kilku milionów pielgrzymów i turystów. Dla uzyskania odpustu roku świętego czy jubileuszowego warunkiem koniecznym jest nawiedzenie jednej z tych czterech świątyń: bazyliki Zbawiciela (św. Jana na Lateranie), bazyliki Matki Bożej Większej (znanej także jako MB Śnieżna) na Eskwilinie, bazyliki św. Piotra na Watykanie lub bazyliki św. Pawła za Murami.
Święta Małgorzata Szkocka (królowa i wdowa).
Urodziła się około 1046 roku na Węgrzech jako córka króla Edwarda, przebywającego wówczas na wygnaniu, aby się schronić przed Kanutem, uzurpatorem tronu Anglii. W wieku dziewięciu lat wróciła do ojczyzny, którą jednak musiała opuścić, chroniąc się w Szkocji, w 1066 roku po śmierci wuja Edwarda Wyznawcy. W 1070 roku poślubiła króla Malcolma III. Była rozsądną, serdeczną i oddaną królową, małżonką i matką. Sprzyjała kontroli miejscowego kleru przez Kościół w Rzymie, organizowała i wspierała w swoim królestwie dzieła miłosierdzia i opieki społecznej. Zmarła w 1093 roku w Edynburgu.
Święta Gertruda.
Gertruda urodziła się 6 stycznia 1256 roku w niemieckiej Turyngii. Prawdopodobnie została wcześnie sierotą. Została oddana do klasztoru benedyktynek w Helfcie koło Eisleben (powiat Mansfelder Land), w wieku 5 lat. Mimo oficjalnej nazwy ośrodek w Helfcie był kojarzony z cysterkami z powodu stosowanej reguły, nie podlegał jednak cysterskiej jurysdykcji[2]. Poziom nauczania w opactwie był wysoki, toteż Gertruda uzyskała gruntowne wykształcenie humanistyczne i teologiczne. Szczególnie interesowała się literaturą i filozofią.
Widzenia świętej rozpoczęły się, gdy miała 26 lat. 27 stycznia 1281 roku przeżyła swoje mistyczne zaślubiny. Liczne objawienia i proroctwa spisała w książce Objawienia. Zaczęła czytać Pismo Święte, zgłębiała dzieła św. Augustyna, św. Grzegorza Wielkiego i św. Bernarda z Clairvaux. Chcąc być podobna do Jezusa umartwiała się oraz zadawała sobie rozmaite pokuty. Zmarła mając 46 lat.
Święta Elżbieta Węgierska, zwana też Turyńską, wdowa, urodziła się w 1207 r., jako córka Andrzeja II, króla Węgier i Gertrudy, siostry św. Jadwigi Śląskiej. W piątym roku życia została zaręczona z Ludwikiem IV, późniejszym landgrafem Turyngii. Ślub ich odbył się w 1221 r. Małżeństwo okazało się szczęśliwe, pobłogosławione trojgiem dzieci. Ludwik najmłodszego już nie widział, ponieważ zmarł w czasie wyprawy krzyżowej. Wkrótce po tym Elżbieta opuściła Wartburg wraz z dziećmi i zamieszkała w Eisenach. Nie uczyniła tego pod przymusem, jak nieraz podają jej biografie, ale dobrowolnie, zgodnie z prawem frankońskim dotyczącym wdów. Na ręce spowiednika złożyła ślub wyrzeczenia się świata. Po powrocie z krucjaty wasali zmarłego, którego relikwie z sobą przywieźli, na podstawie umowy rodzinnej mogła korzystać z dóbr Marburga, dokąd się przeniosła z dziećmi. Tam ufundowała szpital pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu.
W 1228 r. przywdziała habit franciszkański tercjarki. Ostatnie lata spędziła w skrajnym wyrzeczeniu i ubóstwie. Bez reszty oddała się posłudze chorym i biednym. Zmarła 17 listopada 1231 r. Już po czterech latach Grzegorz IX zaliczył ją w poczet świętych. Wiernym przyświecała zawsze jako wzór poświęcenia i miłosierdzia. Przedstawiana jest z chlebem i pieniędzmi, które nosiła biednym, z różańcem i krzyżem ognistym nad głową oraz z różami w fartuchu, o których mówi legenda: Oskarżono ją przed mężem o zbytnią szczodrobliwość. Gdy pewnego zimowego dnia wychodziła z zamku do swoich biednych, mąż zatrzymał ją, aby sprawdzić co niesie w fartuchu. Uchyliła więc rąbka i oboje ujrzeli róże. Poruszony tym cudem mąż nie bronił już nigdy Elżbiecie pełnienia uczynków miłosierdzia.
Opracowano
na tydz. 15.11.2026. - 22.11.2026.
Po nacisnięciu na niżej podany napis można przejść na drugą część strony głównej.
STANOWISKO
RADY STAŁEJ KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI
WOBEC DZIAŁAŃ JANA PAWŁA II
ODNOSZĄCYCH SIĘ DO PRZESTĘPSTW SEKSUALNYCH WOBEC MAŁOLETNICH
Poniżej link do treści "STANOWISKA".
TREŚĆ komunikatu.
Poniżej link do treści "KOMUNIKATU".
TREŚĆ komunikatu.
Poniżej link do treści "INFORMACJI".
TREŚĆ Informacji.
Poniżej link do treści "KOMUNIKATU".
TREŚĆ Komunikatu.Poniżej link do treści "KOMUNIKATU".
TREŚĆ Komunikatu.Poniżej link do treści "KOMUNIKATU".
TREŚĆ KOMUNIKATU.Poniżej link do treści "KOMUNIKATU".
TREŚĆ KOMUNIKATU.Poniżej link do treści "SŁOWA".
TREŚĆ SŁOWA.DO PARAFII NAJŚWIĘTRZEGO SERCA PANA JEZUSA ORAZ PARAFII NAJŚWIĘTRZEJ MARII PANNY WSPOMOŻENIA WIERNYCH :
Poniżej link do treści DEKRETU.
TREŚĆ DEKRETU.Poniżej link do map z budynkami przynależnymi do Paraffi NMP Wspomożenia Wiernych.
Mapa 1.Mapa 2.Bloki na Słoneczna 24 (w budowie).Poniżej podajemy link do apelu podpisanego przez Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski oraz Arcybiskupa Metropolity Katowickiego z dnia 05.03.2021r.:
TREŚĆ APELU.Jeśli jesteś SENIORKĄ lub SENIOREM, ukończyłaś/ukończyłeś 70. rok życia zapoznaj sie z propozycją pomocy.
WIDOK PLAKATU DLA SENIORÓW.
Poniżej podajemy link do treści listu podpisanego przez Przewodniczącego Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Konferencji Episkopatu Polski.
TREŚĆ LISTU.