Strony główne godz. 09:30.
Ogłoszenia i Intencje godz.
S Z C Z Ę Ś Ć B O Ż E
Tym śląskim pozdrowieniem witamy Was na naszej stronie internetowej
Ojciec Święty Jan Paweł II, powiedział "Niech nie znika to piękne pozdrowienie "Szczęść Boże" i "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus". Pozdrawiajcie się tymi słowami, przekazując w ten sposób najlepsze życzenia (bliźnim). W nich zawarta jest wasza chrześcijańska godność. Nie dopuście, aby ją wam odebrano".
Jest nam niezmiernie miło, że odwiedziłeś naszą stronę. Znajdziesz na nich informacje o naszej posłudze duszpasterskiej, o wspólnotach, w których możesz pogłębiać swoją wiarę, a także dowiesz się co słychać w naszej parafii, jej historię.
Strona nasza od 21 lat (09.03.2004) mieści się na Serwerze "OPOKA" pod adresem http://www.nmpwelnowiec.katowice.opoka.org.pl/
Fundacja Opoka została powołana przez Konferencję Episkopatu Polski w dniu 5 czerwca 1998 r. Jej zadaniem jest służenie Kościołowi katolickiemu w Polsce w zakresie tworzenia systemu elektronicznej wymiany informacji oraz serwisu internetowego www.opoka.org.pl.
Informacje o naszej parafii można znaleźć również na serwisie społecznościowym FB (facebook)
pod adresem jak niżej:
https://www.facebook.com/profile.php?id=100070016293938
SKARBONKA
Drodzy Parafianie i Przyjaciele parafii NMP Wspomożenia Wiernych.
Z serca dziękujemy za Waszą troskę i materialną pomoc w utrzymaniu naszej świątyni.
Bez wychodzenia z domu można wpłacać na podane konto bankowe.
"DANE KONTA".
WAŻNE
Zarządzenia, Komunikaty, inne pisma Metropolity Katowickiego Arcybiskupa Andrzeja Przybylskiego,
biskupów pomocniczych i Konferencja Episkopatu Polski.
Treści tych dokumentów można przeczytać na końcu (dole)) strony.
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
Bp Marek Szkudło
Bp Adam Wodarczyk
Bp Grzegorz Olszowski
"... Młody człowiek kocha bardziej niż inny. Nie myśl, że jeżeli rozpoczniesz rozmawiać z nim o jego wiecznych interesach nie zrozumie tego, kto mu jest życzliwy, a kto nie jest szczerze nim zainteresowany i chce go wykorzystać ..."
Zaproszeni na ucztę
Uczty w każdej kulturze odgrywają ważną rolę w życiu społecznym. Większość spraw załatwia się przy stole. Spotkanie przy nim jest również sercem Ewangelii. Tak zadecydował Bóg. Ono jest ważne na ziemi i w niebie. Izajasz pisze o uczcie eschatologicznej.
Uczty urządza świat, ma on swe bankiety i nieustannie je ubogaca. Na ucztowanie świat wydaje wiele pieniędzy i traci mnóstwo czasu. Chrześcijanie gromadzą się przy stole, aby ucztować z Bogiem. Jedni czynią to przy stole słowa Bożego, inni przy stole Eucharystii, a wszyscy przy stole codziennym.
Oto przygotowałem moją ucztę; woły i tuczne zwierzęta ubite i wszystko jest gotowe. "Przyjdźcie na ucztę!" Lecz oni zaproszenie zlekceważyli.
Etyka ucztowania stanowi ważny wymiar życia ucznia Jezusa. Winien on wiedzieć, jak się zachowywać na ucztach. Winien też umieć je organizować zarówno dla ludzi tego świata, jak i dla wierzących, którzy ewangeliczny stół traktują jako własny, świadomi tego, że są zaproszeni do niego przez samego Boga. Uczty chrześcijan winny odbiegać od sposobu ucztowania tego świata. Jeśli niewierzący zostanie zaproszony do udziału w nich, winien wiedzieć, czym różni się jego uczta od uczty chrześcijan.
Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych.
Jezus wzywa do troski o kulturę przy stole. Ten, kto jej nie potrafi zachować, nie ma prawa zasiadać do stołu przygotowanego przez Boga. Stół jest miejscem składania ewangelicznego świadectwa.
ks. Edward Staniek.
W kościołach odbędą się zbiórki do puszek na stypendia Fundacji Dzieła Nowego Tysiąclecia.
List pasterski Episkopatu Polski zapowiadający obchody XXVI Dnia Papieskiego
List Episkopatu Polski.
Jan uodził się 15 maja 1850 roku w Beyzymach na Wołyniu. Po ukończeniu gimnazjum w Kijowie w 1872 roku wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. 26.07.1881 w Krakowie przyjął święcenia kapłańskie. Przez wiele lat był wychowawcą i opiekunem młodzieży w kolegiach Towarzystwa Jezusowego w Tarnopolu i Chyrowie. W wieku 48 lat podjął decyzję o wyjeździe na misje. Początkowo o. Beyzym miał jechać do Indii, ale nie znał języka angielskiego. Udał się więc na Madagaskar, gdzie językiem urzędowym był francuski, którego Beyzym uczył się już w Chyrowie. Tam oddał wszystkie swoje siły, zdolności i serce opuszczonym, chorym, głodnym, wyrzuconym poza nawias społeczeństwa; szczególnie dużo uczynił dla trędowatych.
Zamieszkał wśród nich na stałe, by opiekować się nimi dniem i nocą. Stworzył pionierskie dzieło, które uczyniło go prekursorem współczesnej opieki nad trędowatymi. Z ofiar zebranych głównie wśród rodaków w kraju (w Galicji) i na emigracji wybudował w 1911 r. Maranie szpital dla 150 chorych, by zapewnić im leczenie i przywracać nadzieję. W głównym ołtarzu szpitalnej kaplicy znajduje się sprowadzona przez o. Beyzyma kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Do dzisiaj chorzy Malgasze otaczają Maryję z Jasnej Góry wielką czcią. Szpital bowiem istnieje do dziś. Wyczerpany pracą ponad siły, o. Beyzym zmarł 2.10.1912 roku, otoczony nimbem bohaterstwa i świętości. Śmierć nie pozwoliła mu zrealizować innego cichego pragnienia wyjazdu na Sachalin do pracy misyjnej wśród katorżników.
Koźmiński Florentyn Wacław Jan Stefan, w zakonie o. Honorat, ur. 16 X 1829 Biała Podlaska. Syn Stefana i Aleksandry Kahl, stanu szlacheckiego. Ojciec jego był architektem powiatowym. Najpierw uczył się w miejscowych szkołach do klasy trzeciej, a potem w Płocku ukończył siedem klas gimnazjalnych Z kolei przez cztery lata studiował na Wydziale Budownictwa w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Ale ojciec wkrótce zmarł, a młodego K. aresztowano za rzekomy udział w organizacjach politycznych 23 IV 1846. W Cytadeli warszawskiej w X pawilonie zachorował ma tyfus. Wskutek starań matki został zwolniony z więzienia 27 II1 1847. Do kapucynów prowincji polskiej wstąpił 21 XII 1848 w Lubartowie. Nowicjat odbył pod kierunkiem o. Rajmunda Smerdzińskiego. Gwardianem klasztoru był wówczas o. Cyryl Prosiński. Za swego kierownika duchownego obrał o. Prokopa Leszczyńskiego, znanego hagiografa.
Śluby proste złożył 21 XII 1849 i wyjechał do Lublina na studia filozofii. Dnia 18 XII 1850 złożył śluby uroczyste w ręce o. Cyryla Prosińskiego, prowincjała. W 1851 wraz z całym studium został przeniesiony na studia teologii do Warszawy. Święcenia mniejsze przyjął 6 III 1852 z rąk bpa A. Fijałkowskiego w kościele św. Krzyża, subdiakonatu 25 III 1852. r., diakonatu 5 VI 1852. r. W 1852 ukończył studia teologiczne i został mianowany wykładowcą retoryki w Warszawie. W studium brali udział klerycy. Abel, Feliks Sadowski, Filemon Dąbrowski, Krescenty Haszyc. Świętosław Gwizdalewicz i Teobald Zadziorski.
Święcenia kapłańskie przyjął 27 XII 1852 z rąk bpa A. Fiałkowskiego w kościele św. Krzyża. W 1853-1855 wykładał teologię w Warszawie. W studium uczestniczyli: Innocenty Bieliński, Jan Duklan Majewski, Klemens Fux, Kolumban Kossakowski, Maurycy Lewiński i Sabinian Derecki. W 1855 przejął opiekę nad studium filozofii z Lublina, a po zakończeniu wykładów uczył teologii moralnej kleryków Abla, Feliksa Sadowskiego, Filemona Dąbrowskiego, Krescentego Haszyca, Świętosława Gwizdalewicza i Teobalda Zadziorskiego. Udzielał także lekcji religii w kilku pensjonatach żeńskich. Dał się poznać jako dobry kaznodzieja i światły kierownik sumienia. Pełnił obowiązki sekretarza prowincjalnego za rządów o. Beniamina Szymańskiego i o. Aniceta Sierakowskiego. W 1855 założył w Warszawie z Zofią Truszowską Zgromadzenie SS. Felicjanek, które miały poświęcić się akcji charytatywnej. Postarał się o aprobatę Stolicy Apostolskiej dla tego zgromadzenia i o agregację do zakonu OO. Kapucynów 6 XI 1905. Powołał do życia także Zgromadzenie SS. Serafitek w Warszawie, dla którego otrzymał aprobatę Stolicy Apostolskiej i agregację do zakonu OO.Kapucynów 5 III 1906. W 1. 1859-1862 na stanowisku gwardiana klasztoru warszawskiego zachował się z godnością i z poczuciem patriotycznym wobec władz.
Po kasacie klasztoru w Warszawie 1864 zamieszkał w Zakroczymiu, a w 1892-1916 w Nowym Mieście. W zaborze rosyjskim była zakazana działalność zgromadzeń zakonnych, dlatego założył w latach 1872-1898 około 17 zgromadzeń zakonnych skrytych, tak męskich jak i żeńskich. Struktura organizacyjna tych zgromadzeń została oparta na regule trzeciego zakonu św. Franciszka. A celem egzystencji zgromadzeń wytyczonym przez fundatora było uświęcenie osobiste oraz działalność charytatywna i akcja apostolska w rodzinach, fabrykach, szpitalach itd. Zgromadzenia te stały się wzorem dla dzisiejszych Instytutów Świeckich.
Za pośrednictwem trzeciego zakonu, Żywego Różańca, jawnych i skrytych zgromadzeń zakonnych oraz kolportażu książek i czasopism religijnych o. H. K. rozwinął w całym Królestwie Polskim na wielką skalę akcję religijną i społecznocharytatywną. Brał czynny udział w wielkich misjach, zorganizowanych przez bpa o. Beniamina Szymańskiego, na Podlasiu. Propagował częstą Komunię św., nabożeństwa maryjne i zainicjował pielgrzymki do sanktuariów maryjnych.
W 1895 po zgonie o. Prokopa Leszczyńskiego został mianowany komisarzem generalnym kapucynów w prowincji polskiej, który to obowiązek spełniał aż do śmierci. Ogłosił drukiem liczne prace z zakresu ascetyki, hagiografii i prawodawstwa zakonnego. Dysponował na śmierć Ludwika Jaroszyńskiego, zamachowca na życie wielkiego księcia Konstantego, O. Agrypina Kanarskiego i Józefa Toczyskiego (5 VIII 1864). Zm. 16 XII 1916 Nowe Miasto. W 1949 został otwarty diecezjalny proces dla beatyfikacji o. H. K., który bezsprzecznie uchodzi za jednego z największych reformatorów życia religijnego i społecznego w Polsce w II poł. XIX i w początkach XX w. Tablicę pamiątkową z białego marmuru ozdobioną medalionem umieszczono w kapucyńskim kościele w Zakroczymiu w 1974.
16 października 1988 roku - w 10 rocznice swojego pontyfikatu papież Jan Paweł II ogłosił o. Honorata błogosławionym.
Św. Kalikst I, papież i męczennik.
Następca papieża św. Zefiryna, został wybrany papieżem w 217 roku. Był szesnastym papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).
Kalikst był synem Domicjusza, z pochodzenia rzymianinem. Przez jakiś czas był niewolnikiem Karpofora, chrześcijanina i cesarskiego dworzanina. Przez nieszczęśliwe operacje bankowe, przez które roztrwonił znaczne kwoty, został wtrącony do więzienia w kopalniach Sardynii. Został uwolniony przez cesarza, za wstawiennictwem Marcji, wstąpił po powrocie do Wiecznego Miasta do stanu duchownego. Święceń diakonatu udzielił mu św. Zefiryn, biskup Rzymu. Zyskał jego zaufanie, a po jego śmierci wybrano go kolejnym papieżem, w 217 roku.
Przypisuje mu się wprowadzenie postu nazywanego Krzyżowymi Dniami, przez trzy dni przed Wniebowstąpieniem. Wybudował kościół p.w. NMP na Zatybrzu (Santa Maria in Tarstevere). Naprawił i znacznie rozbudował jeden z największych chrześcijańskich cmentarzy przy drodze appijskiej (Via Appia), nazwanych katakumbami Kaliksta (Coemetarium Callisti).
Św. Kalikst potępił naukę Sabeliusza, zwolennika skrajnego monarchianizmu modalnego, twierdzącego, że Pan Bóg jest jedną osobą, która objawiła się światu na trzy sposoby (modus).
Wydał dekret łagodzący rygoryzm i pozwalający na odpuszczanie grzechów ciężkich (mortalia).Z tego powodu doszło do sporów w łonie Kościoła, a św. Hipolit oskarżył papieża o laksyzm. Rozpoczął tworzenie parafii wiejskich na obrzeżach Rzymu.
Według niektórych źródeł św. Kalikst został uwięziony w 222 roku, a w czasie zamieszek wrzucono go z kamieniem młyńskim u szyi do studni.
Został pochowany na cemetarium Kalepodiusza, później jego doczesne szczątki przeniesiono do kościoła Najświętszej Maryi Panny na Zatybrzu. W 836 roku część relikwii św. Kaliksta trafiła do Fuldy, część do opactwa w Cisoing koło Lille, a stamtąd do katedry w Reims. Piotr Pruszcz w "Stołecznego miasta Krakowa kościołach i klejnotach" podaje, że relikwie św. Kaliksta były przechowywane w katedrze na Wawelu.
Św. Małgorzata Maria Alacoque, dziewica.
Ta wielka święta przyszła na świat w 1647 roku w wiosce Verosvres w okręgu Charolais. Młodość jej naznaczyły cierpienia fizyczne i moralne. Już wówczas nie były jej obce doznania mistyczne. Małgorzata-Maria Alacoque wstąpiła do klasztoru wizytek w Paray-le-Monial 20 czerwca 1671 roku. Podczas rekolekcji poprzedzających jej obłóczyny (6 listopada 1672), Chrystus objawił jej prawdziwe powołanie duchowe. W dniu 27 grudnia 1673 roku Jezus powiedział jej, że serce Jego płonie miłością do ludzi. Ona zaś została wybrana, aby roztaczać wśród nich płomienie miłosierdzia, którego to Serce nie mogło pomieścić.
Młoda zakonnica miała jeszcze dwa objawienia Najświętszego Serca: w roku 1674 i w czerwcu 1675: Oto serce, które tak ukochało ludzi! - rzekł wówczas Chrystus ukazując swe Serce i polecając ustanowienie specjalnego święta ku Jego czci.
Małgorzata-Maria wiele wycierpiała od swych współtowarzyszek. Była jednak duchowo wspierana przez błogosławionego Klaudiusza z Colombiere. W roku 1684, po dokonaniu ostatecznego wewnętrznego oczyszczenia, została dopuszczona do mistycznych zaślubin z Chrystusem. Od tej chwili rozpoczyna pracę apostolską celem rozpowszechnienia nabożeństwa do Serca Jezusa. Będzie to szczególnym jej zadaniem jako wychowawczyni nowicjuszek. Również jej klasztor ofiarowuje się Bożemu Sercu w 1686 roku, zaś w 1688 zbudowano kaplicę poświęconą Najświętszemu Sercu. Święta umiera w wieku 43 lat, w dniu 17 października 1690 roku. Beatyfikowana w roku 1804 zostaje wyniesiona na ołtarze 13 maja 1920 roku.
Bez Eucharystii i Krzyża, nie mogłabym żyć, pisała Małgorzata-Maria. Od wczesnej młodości cała siłą uczucia szukała radości i pociechy w Najświętszym Sakramencie ołtarza. Jako zakonnica wszystkie wolne chwile spędzała przed tabernakulum, pragnąc być gorejącą świecą w obecności Jezusa-Eucharystii. Odczuwała również żywe pragnienie przyjmowania Go w Komunii Świętej. Pewnego dnia, Jezus rzekł do niej: Jeśli nie byłbym ustanowił Mego Świętego Sakramentu Miłości, zrobiłbym to z miłości dla ciebie, aby odczuwać radość zamieszkania w twej duszy i aby znaleźć przystań miłości w twym sercu.
Jezus ukazywał się jej zazwyczaj w obecności Najświętszego Sakramentu lub po przyjęciu Komunii Świętej. Właśnie podczas Komunii Świętej zostały jej udzielone największe łaski. Pierwsze i trzecie wielkie objawienie miały również miejsce przed wystawionym Najświętszym Sakramentem. Również w momencie przyjmowania Komunii Świętej podczas Mszy świętej celebrowanej przez Ojca z Colombiere, Jezus ukazał jej Swe serce w postaci płonącego ogniska, w którym także miały spłonąć ich serca.
Zdarzało się, że kiedy była chora, podczas podniesienia nagle zdrowiała. Czasem, podczas Komunii Świętej Hostia wydawała jej się rozpłomieniać jak słońce i wówczas Pan zbliżał się, aby na jej głowę włożyć koronę cierniową. Celem ustanowienia święta Najświętszego Serca, o które prosił Chrystus, było wynagrodzenie obelg i niewdzięczności popełnionych wobec Sakramentu Miłości. W ten sposób powiernica Serca Jezusa została sama świętą Eucharystii.
Św. Kalikst I, papież i męczenik
Św. Małgorzata Maria Alacoque, dziewica
Św. Teresę z Avila była pierwszą kobietą ogłoszoną Doktorem Kościoła. Znana jest z przeprowadzenia reformy u karmelitów oraz z dzieł mistycznych.
Św. Teresa, zwana także "Wielką" oraz "Teresą od Jezusa" urodziła się w hiszpańskim Avila 28 marca 1515 r. jako Teresa de Ahumada. Jako młoda dama, ponoć wielkiej urody i gracji, uwielbiała tańczyć, czytać romanse i prowadzić bogate życie towarzyskie. Zatroskany o jej życie duchowe ojciec posłał ją do pensjonatu sióstr Augustianek. Teresa pozostając tam przez półtora roku jako wychowanka, zdobywa równowagę psychiczną i odzyskała utraconą pobożność, która wzrasta do tego stopnia, że słyszy w swej duszy pierwszy głos powołania do życia zakonnego. To postanowienie oznajmia swemu ojcu, który jednak nie wyraża na nie zgody. Teresa więc, aby marzenie spełnić, ucieka z domu i przywdziewa habit karmelitański.
Po kilku latach życia w zakonie zaczyna przeżywać pierwsze uniesienia mistyczne oraz słyszy wezwanie Chrystusa, aby przeprowadzić odnowę Karmelu. Dnia 24 sierpnia 1562 r. Teresa zakłada w Avila pod wezwaniem św. Józefa pierwszy klasztor Karmelitanek Bosych, zakonnic oddanych życiu modlitwy, umartwienia i samotności w ścisłej klauzurze. Równolegle podobną reformę przeprowadza św. Jan od Krzyża. Jeszcze za jej życia powstaje 18 klasztorów sióstr i 15 klasztorów braci. Umiera 4 października 1582 r.
Święta pozostawiła po sobie fascynujące pisma ascetyczno mistyczne, które pośród licznych walorów literackich posiadają wielką wartość jako księgi duchowości chrześcijańskiej. To spod jej pióra wyszły "Księga życia", "Droga doskonałości", "Twierdza wewnętrzna", "Księga fundacji" i inne pomniejsze dzieła.
Beatyfikował ją Paweł V w 1614 roku, a kanonizował Grzegorz XV w roku 1622. Paweł VI ogłosił ją w roku 1970 doktorem Kościoła jako pierwszą kobietę w historii.
Na podstawie KAI
Po nacisnięciu na niżej podany napis można przejść na drugą część strony głównej.
Opracowano
na tydz. 11.10.2026. - 18.10.2026.
ZARZĄDZENIA I KOMUNIKATY
( niżej)
KOMUNIKAT ARCYBISKUPA METROPOLITY KATOWICKIEGO, nawiązuje do orędzia papieża Leona XIV
Poniżej link do treści "Komunikatu".
Abp Przybylski: nawiązuje do orędzia papieża Leona XIV.Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
KOMUNIKAT
dotyczący statusu kanonicznego Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (FSSPX)
oraz jego działalności na terenie archidiecezji katowickiej
TREŚĆ KOMUNIKATU.Proszę nacisnąć na treść komunikatu.
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
Stanowisko Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Rodziny
w sprawie ochrony konstytucyjnego rozumienia małżeństwa.
TREŚĆ STANOWNISKA.Proszę nacisnąć na treść stanowiska.
KOMUNIKAT ARCYBISKUPA METROPOLITY KATOWICKIEGO O ŚWIĘCENIACH PREZBITERATU
Poniżej link do treści "Komunikatu".
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
TREŚĆ LISTU.Proszę nacisnąć na treść listu.
TREŚĆ APELU.Proszę nacisnąć na treść apelu.
KOMUNIKAT
Biskupa Marka Szkudło
Administratora Archidiecezji Katowickiej
O REKRUTACJI DO WYŻSZEGO ŚLĄSKIEGO SEMINARIUM DUCHOWNEGO W KATOWICACH
Poniżej link do treści "KOMUNIKATU".
TREŚĆ KOMUNIKATUDO PARAFII NAJŚWIĘTRZEGO SERCA PANA JEZUSA ORAZ PARAFII NAJŚWIĘTRZEJ MARII PANNY WSPOMOŻENIA WIERNYCH :
Poniżej link do treści DEKRETU.
TREŚĆ DEKRETU.Poniżej link do map z budynkami przynależnymi do Paraffi NMP Wspomożenia Wiernych.
Mapa 1.Mapa 2.Bloki na Słoneczna 24 (w budowie).
Poniżej podajemy link do treści listu podpisanego przez Przewodniczącego Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Konferencji Episkopatu Polski.
TREŚĆ LISTU.