Strony główne godz. 09:30.
Ogłoszenia i Intencje godz.
S Z C Z Ę Ś Ć B O Ż E
Tym śląskim pozdrowieniem witamy Was na naszej stronie internetowej
Ojciec Święty Jan Paweł II, powiedział "Niech nie znika to piękne pozdrowienie "Szczęść Boże" i "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus". Pozdrawiajcie się tymi słowami, przekazując w ten sposób najlepsze życzenia (bliźnim). W nich zawarta jest wasza chrześcijańska godność. Nie dopuście, aby ją wam odebrano".
Jest nam niezmiernie miło, że odwiedziłeś naszą stronę. Znajdziesz na nich informacje o naszej posłudze duszpasterskiej, o wspólnotach, w których możesz pogłębiać swoją wiarę, a także dowiesz się co słychać w naszej parafii, jej historię.
Strona nasza od 21 lat (09.03.2004) mieści się na Serwerze "OPOKA" pod adresem http://www.nmpwelnowiec.katowice.opoka.org.pl/
Fundacja Opoka została powołana przez Konferencję Episkopatu Polski w dniu 5 czerwca 1998 r. Jej zadaniem jest służenie Kościołowi katolickiemu w Polsce w zakresie tworzenia systemu elektronicznej wymiany informacji oraz serwisu internetowego www.opoka.org.pl.
Informacje o naszej parafii można znaleźć również na serwisie społecznościowym FB (facebook)
pod adresem jak niżej:
https://www.facebook.com/profile.php?id=100070016293938
SKARBONKA
Drodzy Parafianie i Przyjaciele parafii NMP Wspomożenia Wiernych.
Z serca dziękujemy za Waszą troskę i materialną pomoc w utrzymaniu naszej świątyni.
Bez wychodzenia z domu można wpłacać na podane konto bankowe.
"DANE KONTA".
WAŻNE
Zarządzenia, Komunikaty, inne pisma Metropolity Katowickiego Arcybiskupa Andrzeja Przybylskiego,
biskupów pomocniczych i Konferencja Episkopatu Polski.
Treści tych dokumentów można przeczytać na końcu (dole)) strony.
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
Bp Marek Szkudło
Bp Adam Wodarczyk
Bp Grzegorz Olszowski
"... Ten kto nie czuwa ryzykuje, że się nie zbawi, ponieważ albo mu braknie czasu, albo woli, albo Łaski Pana ..."
O zachłanności
Warto w kontekście dzisiejszej Ewangelii zauważyć, jak bardzo destrukcyjny wpływ ma zachłanność, do czego może ona doprowadzić.
Winnica, o której mowa, nie była własnością rolników. Jej gospodarz bardzo się napracował: otoczył ją murem, przygotował prasę, zbudował wieżę. Rolnicy ją tylko dzierżawili, na pewno mieli z tego wiele korzyści. Żyli z niej, mogli utrzymać siebie, swoje rodziny, ale któregoś dnia zapragnęli mieć więcej, chcieli tego, co do nich nie należało, łamiąc tym samym umowę. Przywiązali się do tego, co się im podobało. Cechowała ich zachłanność. Nie chodzi tylko o to, że się przywiązali, ale o to, do czego prowadzi zachłanność do tego, że rolnicy potrafili obrzucić kamieniami i zabić niewinnych ludzi. Nie pytali, czy ludzie wysłani przez gospodarza mają żony, czy mają dzieci i czy pozbawione ojców będą miały co jeść. W ogóle nie myśleli o drugim człowieku. Zachłanność tak ich zaślepiła, że nie byli w stanie patrzeć ani na gospodarza, ani nawet na jego syna. Zachłanność czyni nas ślepymi na wartości, przede wszystkim zaś na drugiego człowieka. Dziwny wydaje się gospodarz, który myśli, że uszanują jego syna, i gorąco wierzy w to, że nawet najbardziej grzeszny człowiek ma w sobie jeszcze tę wrażliwość, która mu mówi: Nie rób tego! Popatrz, do czego cię to doprowadziło. Jednak przykład robotników pokazuje, że człowiek może się zepsuć do tego stopnia, by zabić bliźniego, ale też nie potrafi uszanować tego, że inni zobaczą w nim resztki dobroci. Gospodarz zobaczył w tych ludziach dobro. Widział w nich większe możliwości: to, że uszanują jego syna, że będą dobrze traktować ludzi. A ci nie dość, że innych zabili, to zniszczyli także to szerokie widzenie, ten potencjał nawrócenia, który im przypisano. Oczywiście wiemy, że ta historia jest tylko przypowieścią, która mówi o tym, że naród żydowski nie przyjął Jezusa Chrystusa. Nie przyjął, odrzucił, a ten odrzucony Chrystus stał się kamieniem węgielnym.
Rodzi się jednak pytanie, w czym tak naprawdę ci ludzie byli zachłanni. Jeśli naród żydowski lub jego przywódcy zostali porównani do tych dzierżawców, to na czym polegał ich błąd. Czego się tak trzymali? Na co byli otwarci? Można powiedzieć, że zarówno ich zachłanność, jak i rodaków Jezusa polegała na tym, że zawłaszczyli sobie słowo Boga. Pan Bóg dał im prawo i powiedział: Dzierżawcie to prawo. Dał im przykazania i powiedział: Bądźcie dzierżawcami tych przykazań. Dał im wartości. A co oni zrobili? Przywłaszczyli sobie to wszystko. I gdy Bóg chciał odebrać swoje owoce, chciał jeszcze raz przemówić, odpowiedzieli: Nie! Koniec. Nie przyjmiemy nic od Ciebie. Przyjęliśmy dzierżawę. Skamienieliśmy. To jest nasze i nie chcemy żadnych zmian. To jest nasz status quo. Dramat przywódców Izraela polegał na tym, że przyjąwszy słowo Boże, nie tylko nie wydali owoców, ale tak się zamknęli na Pana Boga, że nic nie byli w stanie ze sobą zrobić. Nawet jeżeli Bóg uwierzył w to, że jeśli pośle swojego Syna, to może przynajmniej Jego uszanują. Bóg, widząc, ile razy odrzucali Jego słowo i słowa proroków, jak wiele razy ich zabijali, nie bał się posłać Syna, bo wierzył w człowieka, który mimo tego być może Go uszanuje. Ale przywódcy tego nie zrobili.
Jest w tej przypowieści jeszcze trzeci problem. Tak jak kiedyś naród żydowski dziś to my uważamy, że jesteśmy w Kościele tymi, którym Bóg oddał winnicę. To my jesteśmy nowym Izraelem. To my jesteśmy narodem wybranym. Ale jeżeli Bóg był w stanie odebrać wybranemu przez siebie narodowi swoją winnicę, to czy nie będzie w stanie odebrać jej nam? Bardzo ważna lekcja płynie z tej Ewangelii: nie powinniśmy przyzwyczajać się do tego, że skoro pracujemy w tej winnicy, to możemy z nią robić, co chcemy. Obyśmy się nie przyzwyczaili, obyśmy uczyli się pokory! Bóg może odebrać nam winnicę, gdy nie oddamy Mu plonu we właściwym czasie.
W tym miejscu dochodzimy do sedna tej Ewangelii. Co to znaczy oddać Bogu plon we właściwym czasie? Nie wiem do końca, jak to rozumieć. Ale wiem jedno: muszę Bogu coś dać, czego nie da Mu człowiek, który nie jest wierzący, że coś, co mam dzięki temu, że jestem w Jego winnicy i w Kościele, że wierzę. Moje życie nie może być takie samo jak życie ludzi, którzy nie należą do Kościoła, bo korzystam z niego, z łaski Bożej i z wiary, którą żyję, dlatego też powinienem coś za to Bogu oddać, część z tego, co od Niego otrzymuję jako wyraz dziękczynienia i zwykłej sprawiedliwości. Skoro w życiu mi się powodzi, mam wiarę, pokój serca, tylu przyjaciół i znajomych, a to wszystko dzięki Bogu, który jest miłością i postawił mnie w swojej winnicy, powinienem Mu coś z tego oddać. Bogu samemu, nie ludziom. Oto jest najważniejsze pytanie, które stawia nam ten fragment Ewangelii: Co oddam Bogu w tym tygodniu, Bogu, który zaprosił mnie do swojej winnicy, Bogu, który zaprosił mnie do swojego królestwa?
ks. Wojciech Węgrzyniak.
Znana w całym świecie apostołka Miłosierdzia Bożego urodziła się 25 sierpnia 1905 roku we wsi Głogowiec, par. Świnice Warckie (ok. 50 km od Łodzi) jako trzecie z dziesięciorga dzieci w rodzinie Marianny i Stanisława Kowalskich. Do szkoły uczęszczała niecałe 3 lata, potem pracowała jako pomoc domowa u zamożnych rodzin w Aleksandrowie Łódzkim, Łodzi i Ostrówku gm. Klembów k/Warszawy. W 20. roku życia, 1 sierpnia 1925 roku, wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. W ciągu 13 lat życia w zgromadzeniu przybywała w wielu jego domach, najdłużej w Krakowie, Wilnie, Płocku i Warszawie pełniąc obowiązki kucharki, ogrodniczki i furtianki.
Chorowała na gruźlicę płuc i przewodu pokarmowego. Znosiła także wielkie cierpienia duchowe, gdyż swoje życie złożyła w ofierze za grzeszników, szczególnie za te osoby, którym zagrażała utrata zbawienia. Życie s. Faustyny na pozór szare i monotonne kryło niezwykłą głębię życia mistycznego. Została obdarzona wieloma nadzwyczajnymi łaskami, m. in. darem kontemplacji, ukrytych stygmatów, bilokacji, proroctwa, poznawania tajemnic serc, mistycznych zrękowin i zaślubin, osiągając szczyty zjednoczenia z Bogiem na ziemi.
Siostra Faustyna zmarła w klasztorze zgromadzenia w Krakowie-Łagiewnikach 5 października 1938 roku. W latach II wojny światowej szybko rosła sława świętości jej życia, gdyż ludzie przez jej wstawiennictwo upraszali wiele łask. Proces informacyjny dotyczący heroiczności jej życia przeprowadzono w Krakowie w latach 1965-67. W tym czasie jej doczesne szczątki przeniesiono z cmentarza zakonnego do kaplicy. W roku 1968 otwarto w Rzymie proces beatyfikacyjny, który został ukończony dekretem o heroiczności cnót s. Faustyny i dekretem o cudzie wyproszonym przez jej wstawiennictwo. Aktu beatyfikacyjnego dokonał Ojciec Święty Jan Paweł II 18 kwietnia 1993 roku na Placu Św. Piotra w Rzymie. Relikwie świętej s. Faustyny spoczywają na ołtarzu pod łaskami słynącym obrazem Jezusa Miłosiernego w sanktuarium w Krakowie-Łagiewnikach.
Sanktuarium Miłosiedrdzia Bożego
Nasi parafianie na pielgrzymce w Łagiewnikach
Św. Bruno Kartuz jest jednym z głównych patronów Eremu. Dzięki wstawiennictwu tego wielkiego Pustelnika eremita zyskał w przeszłości głęboki wewnętrzny pokój, że pragnienie drogi pustelniczej stanowi Boże wezwanie, które pochodzi od Ducha Świętego. W św. Brunonie eremita odnalazł jasno promieniującą latarnię, która Światłem Chrystusa nieustannie rozświetla eremickie powołanie. Kaplica w Eremie jest oficjalnie erygowana pod wezwaniem św. Brunona Kartuza.
Święty Bruno z Kolonii nie jest u nas zbyt znanym świętym. Jego imię znają przede wszystkim ci, których interesuje Zakon Kartuzów i jego charyzmat oraz historia tej bardzo ciekawej wspólnoty monastycznej. Święty ten nie jest typowym założycielem wspólnoty życia konsekrowanego. Jego życie było bardzo zmienne, jego większą część spędził jako kapłan diecezjalny i wykładowca w Reims. Okres pustelniczy i tworzenie zakonu przypadają na późne lata życia. W samotności spędził ich najwyżej kilkanaście, z przerwami na podróże i pracę w Rzymie dla papieża Urbana II. Droga duchowa św. Brunona to przykład jak wierność Bogu i całkowite poddanie jego woli potrafi niezwykle i zaskakująco owocować oraz jak Pan potrafi odpowiadać na głębokie ludzkie pragnienie kontemplacji.
Po nacisnięciu na niżej podany napis można przejść na drugą część strony głównej.
Opracowano
na tydz. 04.10.2026. - 11.10.2026.
ZARZĄDZENIA I KOMUNIKATY
( niżej)
KOMUNIKAT ARCYBISKUPA METROPOLITY KATOWICKIEGO, nawiązuje do orędzia papieża Leona XIV
Poniżej link do treści "Komunikatu".
Abp Przybylski: nawiązuje do orędzia papieża Leona XIV.Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
KOMUNIKAT
dotyczący statusu kanonicznego Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (FSSPX)
oraz jego działalności na terenie archidiecezji katowickiej
TREŚĆ KOMUNIKATU.Proszę nacisnąć na treść komunikatu.
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
Stanowisko Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Rodziny
w sprawie ochrony konstytucyjnego rozumienia małżeństwa.
TREŚĆ STANOWNISKA.Proszę nacisnąć na treść stanowiska.
KOMUNIKAT ARCYBISKUPA METROPOLITY KATOWICKIEGO O ŚWIĘCENIACH PREZBITERATU
Poniżej link do treści "Komunikatu".
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
TREŚĆ LISTU.Proszę nacisnąć na treść listu.
TREŚĆ APELU.Proszę nacisnąć na treść apelu.
KOMUNIKAT
Biskupa Marka Szkudło
Administratora Archidiecezji Katowickiej
O REKRUTACJI DO WYŻSZEGO ŚLĄSKIEGO SEMINARIUM DUCHOWNEGO W KATOWICACH
Poniżej link do treści "KOMUNIKATU".
TREŚĆ KOMUNIKATUDO PARAFII NAJŚWIĘTRZEGO SERCA PANA JEZUSA ORAZ PARAFII NAJŚWIĘTRZEJ MARII PANNY WSPOMOŻENIA WIERNYCH :
Poniżej link do treści DEKRETU.
TREŚĆ DEKRETU.Poniżej link do map z budynkami przynależnymi do Paraffi NMP Wspomożenia Wiernych.
Mapa 1.Mapa 2.Bloki na Słoneczna 24 (w budowie).
Poniżej podajemy link do treści listu podpisanego przez Przewodniczącego Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Konferencji Episkopatu Polski.
TREŚĆ LISTU.