Strony główne godz.19:02.
Ogłoszenia i Intencje godz. 19:02
S Z C Z Ę Ś Ć B O Ż E
Tym śląskim pozdrowieniem witamy Was na naszej stronie internetowej
Ojciec Święty Jan Paweł II, powiedział "Niech nie znika to piękne pozdrowienie "Szczęść Boże" i "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus". Pozdrawiajcie się tymi słowami, przekazując w ten sposób najlepsze życzenia (bliźnim). W nich zawarta jest wasza chrześcijańska godność. Nie dopuście, aby ją wam odebrano".
Jest nam niezmiernie miło, że odwiedziłeś naszą stronę. Znajdziesz na nich informacje o naszej posłudze duszpasterskiej, o wspólnotach, w których możesz pogłębiać swoją wiarę, a także dowiesz się co słychać w naszej parafii, jej historię.
Strona nasza od 21 lat (09.03.2004) mieści się na Serwerze "OPOKA" pod adresem http://www.nmpwelnowiec.katowice.opoka.org.pl/
Fundacja Opoka została powołana przez Konferencję Episkopatu Polski w dniu 5 czerwca 1998 r. Jej zadaniem jest służenie Kościołowi katolickiemu w Polsce w zakresie tworzenia systemu elektronicznej wymiany informacji oraz serwisu internetowego www.opoka.org.pl.
Informacje o naszej parafii można znaleźć również na serwisie społecznościowym FB (facebook)
pod adresem jak niżej:
https://www.facebook.com/profile.php?id=100070016293938
SKARBONKA
Drodzy Parafianie i Przyjaciele parafii NMP Wspomożenia Wiernych.
Z serca dziękujemy za Waszą troskę i materialną pomoc w utrzymaniu naszej świątyni.
Bez wychodzenia z domu można wpłacać na podane konto bankowe.
"DANE KONTA".
WAŻNE
Zarządzenia, Komunikaty, inne pisma Metropolity Katowickiego Arcybiskupa Andrzeja Przybylskiego,
biskupów pomocniczych i Konferencja Episkopatu Polski.
Treści tych dokumentów można przeczytać na końcu (dole)) strony.
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
Bp Marek Szkudło
Bp Adam Wodarczyk
Bp Grzegorz Olszowski
"... Aby znajdować się w nieustannej łączności z Bogiem należy przed każdym nowym zajęciem wzbudzić w sobie intencję, powierzając je na większą chwałę Bożą ..."
Przebaczenie Boga uwarunkowane przebaczeniem drugiemu człowiekowi.
Czy warto przebaczać?
W maju 2005 roku w "Newsweeku" ukazał się artykuł D. Kowalskiej pt. W cieniu Wujka. Jest to wstrząsający tekst opowiadający o matce mężczyzny zabitego w czasie pacyfikacji kopalni "Wujek". Oto fragment:
Janina z Koszalina ma dziś 70 lat, jej syn pojechał na Śląsk, żeby pomóc rodzinie. Mąż był ciężko chory, więc Janek poczuł się odpowiedzialny za nas wszystkich tłumaczy kobieta. Miał 21 lat. Po pacyfikacji "Wujka" umierał kilka dni w szpitalu. Zatrudniła się jako salowa, żeby móc przy nim być, czuwać. Dziś gotowa jest przebaczyć. Tylko nie wie komu. Bo czy ktoś czeka na jej przebaczenie? Jeżdżę na proces i widzę, jak ci oskarżeni na mnie patrzą. Z politowaniem opowiada. Żaden nie powiedział do mnie nigdy słowa, nie przeprosił. Nawet po cichu, bez kamer. Nie spytał, co czuje matka, która straciła syna. Wciąż szukam w tych ludziach cienia skruchy, śladu poczucia winy.
Czytając takie zwierzenia, wielu zastanawia się nad sensem przebaczenia. Czy warto dawać szansę szczególnie tym, którzy nie chcą jej wykorzystać? Dzisiejsza Ewangelia nie pozostawia żadnych złudzeń. Na pytanie Piotra: "Ile razy mam przebaczyć?" (Mt 18) Chrystus odpowiada zdecydowanie: "aż siedemdziesiąt siedem razy(Mt 18), czyli zawsze!
W iluż sercach pojawia się w tym momencie wątpliwość! To jest przykazanie niemożliwe do wypełnienia. Jakże przebaczyć dla przykładu mężowi, który od dziesięciu lat przychodzi do domu kilka razy w tygodniu pijany, a od pięciu lat obiecuje, że przestanie pić? Jakże wybaczyć synowi, który na stare lata uprzykrza swej matce życie przez ciągłe pretensje i szukanie okazji do kłótni? Jakże wreszcie przebaczyć sąsiadom od wielu lat toczącym spór o kilka metrów kwadratowych ziemi, które na dobrą sprawę nie przedstawiają większej wartości? Czy w tych i w ogromnej ilości innych sytuacji można rzeczywiście przebaczyć? Jak to uczynić? Jezus podaje konkretne warunki, dzięki którym można stać się człowiekiem przebaczenia.
W dzisiejszej przypowieści o dłużniku, który poprosił króla o cierpliwość, a "Pan ulitował się nad tym sługą, uwolnił go i dług mu darował" (Mt 18), ukazana jest bardzo ważna cecha człowieka przebaczającego. Jest nią cierpliwość. Franz Kafka pisał przed laty: "Istnieją u ludzi tylko dwa grzechy kardynalne, z których wywodzą się pozostałe: niecierpliwość i opieszałość. Przez niecierpliwość wygnano ich z raju, z opieszałości nie wracają doń. A może istnieje tylko jeden grzech kardynalny: niecierpliwość. Przez niecierpliwość wygnano ich, przez niecierpliwość nie wracają". Czyż brak cierpliwości do człowieka, który nas skrzywdził, nie jest przyczyną zawziętości i nieprzejednania? Tylko w cierpliwym oczekiwaniu na skruchę i poprawę można wejść na drogę pojednania i przebaczenia. Tyko cierpliwość do bliźniego umożliwia przebaczenie mu aż siedemdziesiąt siedem razy.
Istnieje takie południowoamerykańskie przysłowie, które rodzice powtarzają swoim dzieciom, a brzmi ono następująco: "Za każdym razem, kiedy przebaczasz drugiemu, osłabiasz go, a siebie samego wzmacniasz". Ta ludowa prawda świetnie koresponduje z postawą ewangelicznego króla. Otóż przez przebaczenie dłużnikowi i danie mu szansy staje się on wspaniałomyślny, myślący o innych, nieszukający zemsty czy odwetu. Brak przebaczenia wielokrotnie niszczy wnętrze człowieka; staje się on "wulkanem" myśli niedobrych, pełnych zemsty. Taki człowiek nie nosi w sobie pokoju, wręcz przeciwnie żyje w ciągłym napięciu. Można więc powiedzieć, iż dla dobra życia psychicznego, duchowego i fizycznego własnego i innych powinniśmy przełamywać się i wyciągać rękę do zgody!
Jean Paul napisał w jednej ze swych książek: "Człowiek nigdy nie jest tak piękny, jak wtedy, gdy prosi o przebaczenie lub gdy sam przebacza". W tym zwięzłym stwierdzeniu kryje się ważna prawda ewangeliczna zawarta zresztą w dzisiejszej Ewangelii. Przebaczanie jest niczym innym jak naśladowaniem samego Boga! Człowiek, który żywi w sercu urazę, a nawet ją pielęgnuje, w konsekwencji deformuje swoje wnętrze i oddala się od Boga będącego miłosierdziem. Jak więc widać, powołaniem chrześcijanina jest przebaczanie. Jest ono na tyle ważne, że można na podstawie Pisma Świętego sformułować na koniec kilka zasad ułatwiających wybaczanie bliźnim.
Oto one:
1. Każdy kto przebacza, może liczyć na miłosierdzie Boże, bowiem napisane jest: "jeśli przebaczycie ludziom ich przewinienia i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski" (Mt 6).
2. Na każdy żal człowieka, który zawinił, trzeba odpowiedzieć pozytywnie, bo jak uczy Jezus: "jeśli brat twój zawini, upomnij go; i jeśli żałuje, przebacz mu" (Łk 17).
3. Człowiek, który nie potrafi przebaczyć, staje się trudny we współżyciu, bowiem jak mówi Pismo: "Brat obrażony trudniejszy do zdobycia niż miasto warowne" (Prz 18).
4. Przebaczenie wpisane jest w powołanie chrześcijańskie i stanowi wręcz przykazanie Boże, o czym poucza autor natchniony: "Pamiętaj na przykazania i daruj obrazę" (Syr 28).
5. Osąd drugiego człowieka trzeba zostawić Bogu, bowiem tylko On jest w stanie określić do końca stopień wyrządzonej krzywdy, o czym mówi z naciskiem św. Paweł: "Nie możesz wymówić się od winy, człowiecze, kimkolwiek jesteś, gdy zabierasz się do sądzenia" (Rz 2).
Spróbujmy wejść na drogę przebaczenia chyba nie jest to niemożliwe...
ks. Janusz Mastalski.
Liturgia dzień 14. września określa mianem święta Podwyższenia Krzyża Świętego, które na celu ma podkreślenie tajemnicy Krzyża, "na którym zawisło Zbawienie świata". Dlaczego we wrześniu jeszcze raz szczególnie rozpamiętujemy tajemnicę Wielkiego Piątku? Otóż przed reformą kalendarza, jaka miała miejsce po Soborze Watykańskim Drugim, obchodzono dwa święta: 3. maja jako święto Znalezienia Krzyża Świętego i 14. września-święto Podwyższenia Krzyża Świętego. Po reformie pozostawiono jedynie święto wrześniowe lącząc niejako w jedno zarówno znalezienie i podwyższenie.
O losach Drzewa Krzyża trudno jest jednoznacznie coś powiedzieć, chociaż pojawia się myśl o jego ukryciu w obawie przed zniszczeniem przez Żydów, czy Rzymian. Niestety tylko dzięki legendom możemy wnioskować o odnalezieniu ukrytego Krzyża. Być może znalazła go żona cesarza Klaudiusza, Petronika, nawrócona dzięki nauczaniu św. Piotra. Bardziej rozpowszechniona tradycja wskazuje na św. Helenę, matkę Konstantyna Wielkiego. Podaje się, iż odnaleziony Krzyż miał wskrzesić, poprzez kontakt bezpośredni, jakiegoś nieznanego zmarłego.
Wskazuje się także na św. Helenę, jako mającą udział w zbudowaniu dwu bazylik w Jerozolimie, z których to poświęceniem związano święto odnalezienia Krzyża. Podaje się także, iż pielgrzymi w radości z jego odnalezienia brali udział w podwyższeniu Drzewa Krzyża, które polegało na podnoszeniu go w czterech miejscach świątyni dla adoracji ludu. Tak właśnie pojawiło się wrześniowe święto, a ugruntowało się jeszcze bardziej, gdy cesarz bizantyjski Herakliusz po pokonaniu Persów (wcześniej zdobyli Jerozolimę i zabrali Relikwie do Persji) odzyskał Relikwię Krzyża i osobiście wniósł ją do Jerozolimy. Pamiątkę tego wydarzenia, które było ponownym podwyższeniem Krzyża, obchodzono corocznie 14. września
Przydrożne krzyże i figury są formami małej architektury sakralnej występujące na ziemiach Górnego Śląska. Cechuje je wyraźna specyfika, różniąca je od regionów sąsiednich.
Kapliczki i krzyże są sakralnymi elementami przestrzeni, związane są z nią w sposób osobliwy i wieloraki: wyznaczają najważniejsze punkty w zasiedlonej przestrzeni, organizują ją, nadają jej znaczenie i symbolikę.
W swej przechadzce po Wełnowcu i Józefowu spotykamy Bożą Mękę przy ulicy Józefowskiej u wylotu ul. Karłowica, krzyż przydrożny przy ulicy Józefowskiej (200m od kościoła na Józefowcu), krzyż przydrożny przy zbiegu al. Korfantego i ul. Karłowicza oraz figury przydrożne Matki Boskiej Różańcowej u zbiegu ulic Józefowskiej i Bytomskiej oraz Figurę Matki Boskiej z Lourdes na terenie Wełnowieckiego szpitala
Bożymi Mękami nazwa się na Śląsku kamienne krzyże przydrożne. Z każdego z nich spogląda z góry na przechodniów Ukrzyżowany, a na ich cokołach załamuje boleściwie ręce Matka Boska. Trwałość staropolskiej nazwy Boża Męka w języku rodzimej ludności śląskiej związana jest ze specyfiką historii języka polskiego na Śląsku, pełnego archaizmów wskutek rozwoju w izolacji od reszty ziem polskich.
Kapliczki i krzyże opowiadają historie. Czasem pozytywne, pełne spełnionych nadziei i dobrych rozwiązań. A czasem przypominają o trudnych momentach.
Żyjemy w czasie, w którym jest niewiarygodnie trudno. I wszyscy jesteśmy pełni nadziei na dobre rozwiązania.
Kapliczki i krzyże są nam więc potrzebne być może bardziej niż kiedykolwiek.
Krzyż przy zbiegu ulicy Karłowicza i Aleji Korfantego
Boża Męka przy ulicy Józefowskiej u wylotu ulicy Karłowicza
Ufundowana w 1935 roku przes Teodora i Petronelę Rassek
Krzyż przy ulicy Józefowskiej (200m od kościoła na Józefowcu)
Ufundowany w 1886 roku przes Stephana Pusskałła i Juliana Weltzell
Figura Matki Boskiej Różańcowej u zbiegu ulic Józefowskiej i Bytomskiej
Figura Matki Boskiej z Lourdes na terenie Wełnowieckiego szpitala
Krzyż przy ulicy Szczecińskiej
Te formy małej architektury sakralnej należą do dzielnicy Dąb.
Kaplica w Dębie przy zbiegu ulicy Dębowej i Źródlanej
Boża męka przy zbiegu ulic Agnieszki i Krzyżowej
Kochająca i Bolesna Matka Najświętsza
Wśród wielu tytułów przysługujących Maryi spotykamy określenie - Matka Boska Bolesna.
Trzeba uznać, że żadna matka na ziemi nie przeżyła tyle i nie przecierpiała tyle, co Matka Zbawiciela. Jakże bolesnym echem odbiły się w Jej sercu prorocze słowa Symeona, wypowiedziane w świątyni jerozolimskiej w dniu ofiarowania Pana Jezusa:
A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu (Łk 2,35).
Wiele smutku, cierpień i boleści doświadczyła Maryja w czasie ziemskiego życia, gdy np. musiała uciekać aż do Egiptu przed okrutnym królem Herodem, aby uratować życie Bożego Dziecięcia.
A ile wylała łez na Krzyżowej Drodze swego Boskiego Syna, na Wzgórzu Kalwaryjskim i przy Jego grobie? Kto to pojmie i zrozumie! Jakże bardzo Maryja - jako Matka Boża Bolesna rozumie każdego człowieka, każdego cierpiącego, wszystkich, którzy jesteśmy Jej dziećmi. Powiedział ktoś: Nie ma kącika bez krzyżyka, to znaczy, że każdy człowiek doświadcza w swoim życiu różnorakich cierpień: fizycznych, moralnych czy duchowych. Wówczas jakże bliska jest nam Ta, której życie było tak piękne, a jednocześnie znaczone łzami i cierpieniami - Matka Chrystusa i nasza Matka - Maryja.
Ojciec Święty Benedykt XIII gorąco zachęcał, aby lud wierny czcił Matkę Najświętszą jako Matkę Bożą Bolesną. Wśród wielu modlitw do Matki Bożej Bolesnej zalecanych przez Kościół Święty i odmawianych w wielu sanktuariach jest Koronka ku czci Jej Siedmiu Boleści. Na Koronce tej rozważa się ziemskie życie i cierpienia Matki Najświętszej:
1 Boleść - Proroctwo Symeona
2 Boleść - Ucieczka do Egiptu
3 Boleść - Zgubienie Pana Jezusa
4 Boleść - Spotkanie na Drodze Krzyżowej
5 Boleść - Trwanie pod Krzyżem
6 Boleść - Piastowanie po zdjęciu z Krzyża Ciała Pana Jezusa
7 Boleść - Złożenie do Grobu
Na początku Koronki odmawia się - Wierzę w Boga... a następnie przy każdej rozważanej Boleści - 1x Ojcze nasz... i 7x Zdrowaś Maryjo..., a na zakończenie - 3x Zdrowaś Maryjo... dla uczczenia łez wylanych przez Matkę Boską Bolesną.
Kornelius
Dwudziesty pierwszy z kolei papież był Rzymianinem, synem mieszczanina Kastiusza i pochodził z rodu Korneliuszów.
Jego dwuletni pontyfikat przypadł na okres pomiędzy marcem 251r. a czerwcem 253 r. i rozpoczął się po ponad rocznym wakansie na Stolicy Piotrowej.
Krwawe prześladowania cesarza Decjusza sprawiły, że świadomie odkładano wybór papieża, a sprawowanym w tym czasie rządom kolegialnym przewodził zdolny prezbiter Nowacjan, późniejszy antypapież. Liczni duchowni - wśród nich także Mojżesz, jeden z kandydatów na papieża - pozostawali w więzieniach.
Korneliusz był skromnym kapłanem i oznaczał się życzliwym stosunkiem wobec "lapsi" (upadłych), czyli chrześcijan, którzy podczas prześladowań załamali się i odstąpili od wiary, a kiedy represje ustały, chcieli powrócić na łono Kościoła. Zawiedziony w swych ambicjach Nowacjan żądał wykluczenia ich ze wspólnoty, natomiast Korneliusz opowiadał się za ich powtórnym przyjęciem do Kościoła, po wypełnieniu nałożonej pokuty. Dzięki przychylności kartagińskiego biskupa św. Cypriana, który wyjednał mu poparcie biskupów afrykańskich, zdołał pokonać rygorystów, a wkrótce, podczas synodu rzymskiego (251), Nowacjan oraz jego zwolennicy zostali obłożeni ekskomuniką. Papież wystosował wówczas do licznych Kościołów listy, w których wyjaśniał przyczyny schizmy.
Korneliusza uwięziono podczas prześladowania rozpętanego w czerwcu 252 r. za panowania cesarza Treboniana Gallusa. Rzymianie obwiniali wówczas chrześcijan o wywołanie gniewu bogów i sprowadzenie na Wieczne Miasto epidemii. Zesłany do Civitavecchia rok później dokonał żywota. Jego relikwie przewieziono do Rzymu i pochowano na cmentarzu Św. Kaliksta, a z czasem rozdzielono i rozesłano m.in. do francuskiego opactwa St.-Corneille-de-Compiigne oraz kościoła Św. Seweryna w Kolonii.
św. Cyprian z Kartaginy
Martyrologium Rzymskie wspomina 16 września św. Cypriana z Kartaginy, jednego z najwybitniejszych pisarzy wczesnego chrześcijaństwa.
Urodził się około 200 r., najprawdopodobniej w rodzinie pogańskiej. Jako ceniony adwokat przyjął chrzest. Po jakimś czasie został kapłanem, a w 249 r. - biskupem Kartaginy. Podczas prześladowań za cesarza Dioklecjana opuścił swoją stolicę biskupią (250 r.) i z prowincji kierował diecezją. Kilkanaście miesięcy później powrócił i szczególną opieką otoczył chrześcijan, którzy w czasie prześladowań wyparli się wiary.
Sprzeciwiał się tym, którzy odmawiali im rozgrzeszenia. Kiedy w latach 252-254 wybuchła zaraza, niósł pomoc zarówno chrześcijanom, jak i poganom. Jednocześnie w dziele "De mortalitate" odrzucał ataki pogan, którzy winili wyznawców Chrystusa za wybuch epidemii. Opowiadał się przeciw uznaniu chrztu udzielanego przez heretyków. Podczas kolejnych prześladowań chrześcijan, za cesarza Waleriana w roku 257, został aresztowany.
Próbowano zmusić go do oddania czci bożkom. Gdy odmówił, został zesłany na pustynię do Curubis (dziś teren Tunezji).
Po roku powrócił do Kartaginy, gdzie wytoczono mu proces i skazano na śmierć. Wyrok wykonano przez ścięcie.
Pozostawił pisma dogmatyczne (wśród nich dzieło "O jedności Kościoła katolickiego"), apologetyczne, moralne oraz bogaty zbiór listów (zachowało się ich 81). Do dziś cytowane jest jego zdanie: "Nie może mieć Boga za ojca ten, kto Kościoła nie ma za matkę". Imię św. Cypriana wspominane jest w I Kanonie Mszy Świętej. Na miejscu jego męczeństwa zbudowano siedmionawową bazylikę, zniszczoną w V w. Wzywany jest jako patron chroniący od epidemii oraz orędownik żeglarzy.
Po nacisnięciu na niżej podany napis można przejść na drugą część strony głównej.
Opracowano
na tydz. 13.09.2026. - 20.09.2026.
ZARZĄDZENIA I KOMUNIKATY
( niżej)
ZAPROSZENIE METROPOLITY KATOWICKIEGO KOBIET I DZIEWCZĄT,
na pielgrzymkę do Matki Sprawiedliwości i Miłości Społecznej w Piekarach Śląskich w niedzielę, 16 sierpnia.
Poniżej link do treści "Zaproszenia".
Abp Przybylski: nie może nas zabraknąć w Piekarach.Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
KOMUNIKAT
dotyczący statusu kanonicznego Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (FSSPX)
oraz jego działalności na terenie archidiecezji katowickiej
TREŚĆ KOMUNIKATU.Proszę nacisnąć na treść komunikatu.
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
Stanowisko Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Rodziny
w sprawie ochrony konstytucyjnego rozumienia małżeństwa.
TREŚĆ STANOWNISKA.Proszę nacisnąć na treść stanowiska.
KOMUNIKAT ARCYBISKUPA METROPOLITY KATOWICKIEGO O ŚWIĘCENIACH PREZBITERATU
Poniżej link do treści "Komunikatu".
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
ZAPROSZENIE MIESZKAŃCÓW KATOWIC NA DROGĘ KRZYŻOWĄ ARCYBISKUPA ANDRZEJA PRZYBYLSKIEGO
METROPOLITY KATOWICKIEGO
Poniżej link do treści "Zaproszenia".
TREŚĆ ZAPROSZENIAAbp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
INFORMACJA O DYSPENSIE ARCYBISKUPA ANDRZEJA PRZYBYLSKIEGO
METROPOLITY KATOWICKIEGO
od obowiązku zachowania wstrzęmięźliwości od pokarmów mięsnych
w piątek, 26 grudnia 2025 roku.
Poniżej link do treści "Informacji o dyspensie".
TREŚĆ INFORMACJIAbp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
LIST PASTERSKI ARCYBISKUPA ANDRZEJA PRZYBYLSKIEGO
METROPOLITY KATOWICKIEGO
na Adwent 2025.
Poniżej link do treści "Listu pasterskiego".
TREŚĆ LISTU PASTERSKIEGOAbp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
TREŚĆ LISTU.Proszę nacisnąć na treść listu.
TREŚĆ APELU.Proszę nacisnąć na treść apelu.
KOMUNIKAT
Biskupa Marka Szkudło
Administratora Archidiecezji Katowickiej
O REKRUTACJI DO WYŻSZEGO ŚLĄSKIEGO SEMINARIUM DUCHOWNEGO W KATOWICACH
Poniżej link do treści "KOMUNIKATU".
TREŚĆ KOMUNIKATUDO PARAFII NAJŚWIĘTRZEGO SERCA PANA JEZUSA ORAZ PARAFII NAJŚWIĘTRZEJ MARII PANNY WSPOMOŻENIA WIERNYCH :
Poniżej link do treści DEKRETU.
TREŚĆ DEKRETU.Poniżej link do map z budynkami przynależnymi do Paraffi NMP Wspomożenia Wiernych.
Mapa 1.Mapa 2.Bloki na Słoneczna 24 (w budowie).
Poniżej podajemy link do treści listu podpisanego przez Przewodniczącego Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Konferencji Episkopatu Polski.
TREŚĆ LISTU.