Strony główne godz. 09:30.
Ogłoszenia i Intencje godz.
S Z C Z Ę Ś Ć B O Ż E
Tym śląskim pozdrowieniem witamy Was na naszej stronie internetowej
Ojciec Święty Jan Paweł II, powiedział "Niech nie znika to piękne pozdrowienie "Szczęść Boże" i "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus". Pozdrawiajcie się tymi słowami, przekazując w ten sposób najlepsze życzenia (bliźnim). W nich zawarta jest wasza chrześcijańska godność. Nie dopuście, aby ją wam odebrano".
Jest nam niezmiernie miło, że odwiedziłeś naszą stronę. Znajdziesz na nich informacje o naszej posłudze duszpasterskiej, o wspólnotach, w których możesz pogłębiać swoją wiarę, a także dowiesz się co słychać w naszej parafii, jej historię.
Strona nasza od 21 lat (09.03.2004) mieści się na Serwerze "OPOKA" pod adresem http://www.nmpwelnowiec.katowice.opoka.org.pl/
Fundacja Opoka została powołana przez Konferencję Episkopatu Polski w dniu 5 czerwca 1998 r. Jej zadaniem jest służenie Kościołowi katolickiemu w Polsce w zakresie tworzenia systemu elektronicznej wymiany informacji oraz serwisu internetowego www.opoka.org.pl.
Informacje o naszej parafii można znaleźć również na serwisie społecznościowym FB (facebook)
pod adresem jak niżej:
https://www.facebook.com/profile.php?id=100070016293938
SKARBONKA
Drodzy Parafianie i Przyjaciele parafii NMP Wspomożenia Wiernych.
Z serca dziękujemy za Waszą troskę i materialną pomoc w utrzymaniu naszej świątyni.
Bez wychodzenia z domu można wpłacać na podane konto bankowe.
"DANE KONTA".
WAŻNE
Zarządzenia, Komunikaty, inne pisma Metropolity Katowickiego Arcybiskupa Andrzeja Przybylskiego,
biskupów pomocniczych i Konferencja Episkopatu Polski.
Treści tych dokumentów można przeczytać na końcu (dole)) strony.
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
Bp Marek Szkudło
Bp Adam Wodarczyk
Bp Grzegorz Olszowski
"... Jeżeli my trudzimy się dla naszego honoru i własnej chwały, nasze myśli, inwencje, poszukiwania i dzieła nic nie znaczą, są dla nas tylko samą stratą. Biada temu kto pracuje, oczekując chwały od świata. Świat odpłaca zawsze niewdzięcznością ..."
Jezus chodzi po jeziorze
Jak niewiele potrzeba ludziom, aby byli szczęśliwi! Jakże łatwo można znaleźć szczęście już w tym życiu! Zdarza się jednak nieco inaczej... Posłuchajmy o tym, co mówią dzisiejsze czytania biblijne, które uczą nas, jak odnaleźć szczęście w życiu.
Najpierw popatrzmy na napięcie pomiędzy hałasem a ciszą, trzęsieniem ziemi a trwałością skały i wreszcie huraganem a powiewem delikatnego wietrzyku. Pierwsze czytanie opowiada o spotkaniu Boga przez Eliasza. Zdarza się, że człowiek oddaje się cały pędowi życia. Zabiegany i w pośpiechu zapomina o tym, co najważniejsze! Wydaje mu się, że jeśli o nim nie będzie głośno, jeśli nie zostawi po sobie śladu na przystanku autobusowym czy w schronisku górskim, to jego istnienie nie będzie miało sensu. Tymczasem Księga Królewska mówi o czymś dzisiaj niemodnym i mało popularnym o ciszy i łagodności. Tu jest pierwsze szczęście, o którym przypomina Bóg. W kontekście tych zaawansowanych wiekiem małżonków to właśnie ich cicha i spokojna rozmowa daje im szczęście. Mają do kogo się odezwać i ma kto ich wysłuchać. Ich dzieci i wnuki żyją w pędzie i nie mają czasu dla rodziców i dziadków. Ale oni mają siebie nawzajem i prowadzą niekończące się rozmowy o ich pociechach, o ich młodości, o ich chorobach, o znajomych. Tysiące tematów, bo prawdziwa miłość się nie starzeje!
Drugie napięcie jest między wiarą i życiem codziennym. O tym mówi dzisiejsza Ewangelia. Piotr zwraca się do Jezusa kroczącego po jeziorze: "Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie" I rzeczywiście wyszedł z łodzi i przyszedł po wodzie do Jezusa! Piotr tak samo jak Jezus chodził po Jeziorze Galilejskim! Jaka potężna wiara! Ale gdy silny wiatr się zerwał, przeląkł się i zaczął tonąć. Wówczas zawołał: "Panie, ratuj mnie!". Pomiędzy naszym życiem i naszą wiarą w Jezusa istnieje ciągłe napięcie. Niekiedy my też "chodzimy po wodzie" i wszystko nam się udaje, ale innym razem codzienność nas pokonuje i wydaje się nam, że już nie ma dla nas ratunku, że Bóg nas opuścił! Trzeba wówczas zawołać: "Panie, ratuj mnie!". Nasi starsi bohaterowie także mają w sobie owo napięcie: życie i wiara. Życie może się dla nich zakończyć nawet dziś! Ich znajomi już dawno są na cmentarzu... a dla nich samych zostało najwyżej kilka czy kilkanaście lat życia. Jednak wierzą, że skoro razem żyli sześćdziesiąt z górą lat, to i w śmierci będą razem, a Bóg już po tamtej stronie znów ich połączy.
Ostatnie napięcie istnieje w głębi naszego serca. Wiele planów i marzeń kotłuje się bez przerwy w naszych duszach. Marzymy o różnych osiągnięciach i sukcesach. Często są to sprawy doczesne i materialne. Są jednak między nami i tacy ludzie, którzy wśród swoich planów mają taki, którym jest własna świętość. Marzymy, aby być świętymi, ale rzadko przykładamy się do świętości jak trzeba. Aby zrobić karierę zawodową ludzie poświęcają często nieprzespane noce, wygody, a do nieba wielu z nas chciałoby jechać autobusem albo nawet samolotem, i to jeszcze najlepiej w business klasie za darmo! To jednak jest niemożliwe. Do szczęścia w niebie idzie się drogą krzyża. Nasi bohaterowie nacierpieli się w swoim życiu niemało. On pracował na kolei 40 lat, ona w domu wychowywała dzieci i pracowała chałupniczo, robiąc szczotki i pędzle. Teraz już mogą odpocząć od pracy, bo i zdrowie nie to, ale ciągle pracują modlitwami! Modlą się wspólnie, odmawiając codziennie cały Różaniec (cztery części) za dzieci, wnuki i prawnuki. Stale pracują modlitwą, czasem nawet przysypiając ze zmęczenia i utrudzenia.
Co jest więc naszym szczęściem? Zastanówmy się teraz, czy to jest szczęściodajne, co jest doczesne i przemijające, czy też to, co trwa przez całe życie i w wieczności. Czy szczęście da kariera, pieniądze, władza, czy też spokojny dom i miłująca się rodzina? Wreszcie czy spełnienie dadzą nam przyjemności, rozrywka, powierzchowność, czy też głębia, cisza i dążenie do doskonałości? Niech każdy z nas odpowie w swym sercu. Psalmista śpiewał: "Pan sam szczęściem obdarzy!". Od Boga oczekujmy największego szczęścia, ale i sami nawzajem obdarzajmy się dobrem.
Modlitwa
Uwielbiamy Cię, Boże, który objawiasz nam swoją miłość, który przychodzisz do nas i chcesz nas do siebie przyprowadzić. Uwielbiamy Cię w każdej sekundzie naszego życia. Uwielbiamy Cię w każdym spotkanym człowieku. Uwielbiamy Cię w przeżywanych przez nas emocjach. I prosimy o to, abyśmy umieli zapatrzyć się w Twoje Święte Oblicze, abyśmy każdego dnia do Niego się przybliżali. Nie dopuść, abyśmy kiedykolwiek zwątpili w Twoją miłość. Amen.
Wojciech Jaroń
Choć o życiu świętego Wawrzyńca wiemy bardzo niewiele, przez stulecia - od starożytności do średniowiecza - był on jednym z najpopularniejszych chrześcijańskich świętych. Przypuszcza się, że Wawrzyniec urodził się na początku III wieku w Hiszpani, a jego rodzicami byli według tradycji, Orencjusz i Pacjencja. Papież Sykstus II wyniósł Wawrzyńca do godności diakona i powierzył mu administrację dóbr kościelnych oraz pieczę nad ubogimi w Rzymie. W tych latach władzę w imperium sprawował cesarz Walerian, który nie chciał pogodzić się z rosnącą popularnością chrześcijaństwa. Z jego inicjatywy wszczęto wówczas prześladowania Kościoła. Imperator między innymi zarządził egzekucje wszystkich biskupów, kapłanów i diakonów. Wawrzyniec był świadkiem jak papieża Sykstusa II pojmano i prowadzono na kaźń. Wawrzyniec podążył za nim wołając: "Ojcze, dokąd podążasz bez swojego syna? Dokąd zmierzasz święty kapłanie, bez swego diakona? Nigdy nie odprawiałeś Mszy Świętej bez swojego diakona, czymże więc mogłem ściągnąć na siebie niełaskę twoją?". Sykstus zdążył jeszcze odpowiedzieć: "Dla mnie steranego wiekiem jest przygotowana mniejsza próba. Ciebie czekają o wiele większe cierpienia i wspaniała korona chwały". Wawrzyniec nie przeląkł się, lecz uradował.
Nie próbował nawet się ukryć, lecz z jeszcze większą gorliwością podjął się misji, którą zlecił mu papież, i rozdał cały majątek Kościoła chorym, biednym i najbardziej potrzebującym. Gdy zaś prefekt przybył z gwardzistami, by go uwięzić i dowiedzieć się, jaki jest stan majątku Kościoła rzymskiego, Wawrzyniec wskazał na biedaków i powiedział: "Oto są skarby Kościoła!". Rozwścieczony sędzia nakazał siec Wawrzyńca knutami i wolno palić ogniem, aż powie gdzie są skarby Kościoła. Wawrzyniec wśród tak wyszukanych katuszy miał jeszcze zdobyć się na słowa skierowane do swych oprawców: "Widzisz, że ciało moje już dosyć jest przypieczone z jednej strony, obróć je na drugą stronę". Ciało Świętego pogrzebał ze czcią św. Justyn Bohaterska śmierć św. Wawrzyńca wyjednała mu w Kościele najwyższy podziw i zapewniła chwałę.. Imię św. Wawrzyńca zostało włączone do Kanonu Mszy świętej i Litanii do Wszystkich Świętych. Jego grób należał do najchętniej nawiedzanych. Już za czasów cesarza Konstantyna I Wielkiego wystawiono bazylikę ku jego czci. Wstawiennictwa św. Wawrzyńca przyzywano w czasie pożarów i przeciw chorobom reumatycznym. Otoczono go też wieloma legendami, jak np. tą, że w każdy piątek schodzi on do czyśćca i wyzwala z niego jedną duszę. W ikonografii przedstawia się go jako młodzieńca, najczęściej w scenie męczeństwa, na rozpalonym ruszcie lub płycie z ogniem pod spodem. Nieraz ma przy sobie sakiewkę z pieniędzmi od papieża lub chleby, które rozdaje ubogim.
Święta Klara, duchowa siostra św. Franciszka, urodziła się w Asyżu 1193 r. Pochodziła ze szlachetnego rodu i posiadła stosowne wykształcenie. Matka przekazała jej wiarę, umiłowanie modlitwy, szacunek dla każdego człowieka i miłosierdzie dla ubogich. Nauczyła ją też haftować. Usłyszawszy o wyczynach biednego Jana Bernardone, zwróciła się do pobożnej sąsiadki, by zaprowadziła ją do niego. Pod wpływem rozmowy z nim postanowiła porzucić świeckie życie i poświęcić się Jezusowi, o czym zresztą marzyła już od dziecka.
ALT="" oncontextmenu="window.event.returnValue=false;"Dnia 18 marca 1212 r. otrzymała habit zakonny z rąk św. Franciszka. W jej ślady poszła jej siostra Agnieszka, potem także jej matka wraz z kilkoma szlachetnymi paniami. Tak powstał zakon klarysek. Spadek po ojcu rozdała ubogim. Kiedy armia Fryderyka II podeszła pod mury klasztoru, Klara stanęła w oknie trzymając monstrancję i modląc się. Widok ten tak podziałał na żołnierzy, że w popłochu pouciekali. Życie ziemskie Klara zakończyła 11 sierpnia 1253 roku. Pod koniec życia schorowana musiała pozostać w łóżku, podczas gdy siostry poszły na Pasterkę. Gdy w samotności rozważała tę tajemnicę, w wizji nadprzyrodzonej zobaczyła zebranych braci z Franciszkiem na Pasterce w kościółku Królowej Aniołów. Dlatego też w 1958 r. Pius XII ogłosił św. Klarę patronką telewizji. Jako wizjonerkę chorzy na oczy obrali ją sobie za swoją patronkę.
Joanna Franciszka Fremyot de Chantal urodziła się w Dijon, we Francji, w roku 1572. Jej ojciec był prezydentem parlamentu Burgundii. Z małżeństwa z baronem de Chantal miała sześciu synów, których pobożnie wychowała. Po śmierci męża oddała się z zapałem życiu duchowemu pod kierunkiem św. Franciszka Salezego, szczególnie poświęcając się opiece nad ubogimi i chorymi. Założyła zakon sióstr wizytek, którym mądrze i roztropnie kierowała. Zmarła w roku 1641.
Św. Poncjan
Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata 21 lipca 230 roku do 28 września 235 roku. Z rodu Kalpurniuszów. Urodził się w Rzymie. Podczas swojego pontyfikatu przewodniczył synodowi potwierdzającemu ekskomunikę Orygenesa ogłoszoną przez synody, które odbyły się w Aleksandrii w 230 roku i w 232 roku. Zapoczątkował śpiewanie psalmów i recytacje. Po zamordowaniu cesarza Sewerusa Aleksandra jego następca Maksyminus, który nie należał do stanu rycerskiego ani senatorskiego, wszczął represje przeciw arystokracji rzymskiej. Objęły one również obu biskupów, Poncjana i jego przeciwnika Hipolita. Wraz z antypapieżem Hipolitem zesłano go na Sardynię, gdzie zrezygnował 28 września 235 roku z urzędu, żeby można było w Rzymie powołać jego następcę (jest to pierwsza pewna data z dziejów papiestwa). Nie wiadomo jak długo pozostał na wygnaniu, ale według "Liber Pontificalis" zmarł na skutek nieludzkiego traktowania w sardyńskich kopalniach na wyspie Tavolara. Jego szczątki zostały przeniesione do Rzymu przez papieża Fabiana i złożone w katakumbach św. Kaliksta.
Zmarł z wycieńczenia w kopalniach Sardynii. Jego święto przypadało 19 listopada, lecz zostało zmienione na 13 sierpnia, razem ze św. Hipolitem, od 1969 roku świeto ku czci papieża zostało zniesione.
Św. Hipolit
Grek, wychowany w kulturze greckiej, po przybyciu do Rzymu był kapłanem w czasach papieża Wiktora I. Studiował pisma Ireneusza z Lyonu i apologetów. W okresie pontytikatu Zefiryna prezbiter Kościoła rzymskiego. Występował wówczas zdecydowanie przeciwko nauce o Trójcy Świętej, głoszonej przez bp. Sabeliusza z Libii i Kleomenesa, jak również przeciwko poglądom adopcjanistów przybyłych z Bizancjum. Po śmierci Zefiryna większość gminy chrześcijańskiej opowiedziała się za Kalikstem I, a mniejszość uznała Hipolita za biskupa Rzymu. W ten sposób w historii Kościoła Hipolit uznawany jest za pierwszego antypapieżem. Hipolit nie akceptował dekretów Kaliksta I. Ta pierwsza schizma trwała także za pontyfikatów papieży Urbana I i Poncjana. Gdy w marcu 235 cesarzem został Maksymin, aresztował przywódców Kościoła. Hipolit i Poncjan zostali deportowani na Sardynię, którą wówczas nazywano wyspą śmierci. Tam też wkrótce ich zamęczono. Hipolit był pisarzem chrześcijańskim. Pozostawił po sobie wiele dzieł, m.in. Kata pason haireseon elenchos (Odparcie wszelkich herezji, po 222). Wspomnienie liturgiczne, w Kościele wschodnim 30 czerwca.
św. Poncjan
św. Hipolit
Po nacisnięciu na niżej podany napis można przejść na drugą część strony głównej.
Opracowano
na tydz. 09.08.2026 - 16.08.2026.
ZARZĄDZENIA I KOMUNIKATY
( niżej)
KOMUNIKAT
dotyczący statusu kanonicznego Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (FSSPX)
oraz jego działalności na terenie archidiecezji katowickiej
TREŚĆ KOMUNIKATU.Proszę nacisnąć na treść komunikatu.
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
Stanowisko Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Rodziny
w sprawie ochrony konstytucyjnego rozumienia małżeństwa.
TREŚĆ STANOWNISKA.Proszę nacisnąć na treść stanowiska.
KOMUNIKAT ARCYBISKUPA METROPOLITY KATOWICKIEGO O ŚWIĘCENIACH PREZBITERATU
Poniżej link do treści "Komunikatu".
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
ZAPROSZENIE MIESZKAŃCÓW KATOWIC NA DROGĘ KRZYŻOWĄ ARCYBISKUPA ANDRZEJA PRZYBYLSKIEGO
METROPOLITY KATOWICKIEGO
Poniżej link do treści "Zaproszenia".
TREŚĆ ZAPROSZENIAAbp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
INFORMACJA O DYSPENSIE ARCYBISKUPA ANDRZEJA PRZYBYLSKIEGO
METROPOLITY KATOWICKIEGO
od obowiązku zachowania wstrzęmięźliwości od pokarmów mięsnych
w piątek, 26 grudnia 2025 roku.
Poniżej link do treści "Informacji o dyspensie".
TREŚĆ INFORMACJIAbp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
LIST PASTERSKI ARCYBISKUPA ANDRZEJA PRZYBYLSKIEGO
METROPOLITY KATOWICKIEGO
na Adwent 2025.
Poniżej link do treści "Listu pasterskiego".
TREŚĆ LISTU PASTERSKIEGOAbp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
TREŚĆ LISTU.Proszę nacisnąć na treść listu.
TREŚĆ APELU.Proszę nacisnąć na treść apelu.
KOMUNIKAT
Biskupa Marka Szkudło
Administratora Archidiecezji Katowickiej
O REKRUTACJI DO WYŻSZEGO ŚLĄSKIEGO SEMINARIUM DUCHOWNEGO W KATOWICACH
Poniżej link do treści "KOMUNIKATU".
TREŚĆ KOMUNIKATUDO PARAFII NAJŚWIĘTRZEGO SERCA PANA JEZUSA ORAZ PARAFII NAJŚWIĘTRZEJ MARII PANNY WSPOMOŻENIA WIERNYCH :
Poniżej link do treści DEKRETU.
TREŚĆ DEKRETU.Poniżej link do map z budynkami przynależnymi do Paraffi NMP Wspomożenia Wiernych.
Mapa 1.Mapa 2.Bloki na Słoneczna 24 (w budowie).
Poniżej podajemy link do treści listu podpisanego przez Przewodniczącego Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Konferencji Episkopatu Polski.
TREŚĆ LISTU.