Strony główne godz. 08:30.
Ogłoszenia i Intencje godz. ........
S Z C Z Ę Ś Ć B O Ż E
Tym śląskim pozdrowieniem witamy Was na naszej stronie internetowej
Ojciec Święty Jan Paweł II, powiedział "Niech nie znika to piękne pozdrowienie "Szczęść Boże" i "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus". Pozdrawiajcie się tymi słowami, przekazując w ten sposób najlepsze życzenia (bliźnim). W nich zawarta jest wasza chrześcijańska godność. Nie dopuście, aby ją wam odebrano".
Jest nam niezmiernie miło, że odwiedziłeś naszą stronę. Znajdziesz na nich informacje o naszej posłudze duszpasterskiej, o wspólnotach, w których możesz pogłębiać swoją wiarę, a także dowiesz się co słychać w naszej parafii, jej historię.
Strona nasza od 21 lat (09.03.2004) mieści się na Serwerze "OPOKA" pod adresem http://www.nmpwelnowiec.katowice.opoka.org.pl/
Fundacja Opoka została powołana przez Konferencję Episkopatu Polski w dniu 5 czerwca 1998 r. Jej zadaniem jest służenie Kościołowi katolickiemu w Polsce w zakresie tworzenia systemu elektronicznej wymiany informacji oraz serwisu internetowego www.opoka.org.pl.
Informacje o naszej parafii można znaleźć również na serwisie społecznościowym FB (facebook)
pod adresem jak niżej:
https://www.facebook.com/profile.php?id=100070016293938
SKARBONKA
Drodzy Parafianie i Przyjaciele parafii NMP Wspomożenia Wiernych.
Z serca dziękujemy za Waszą troskę i materialną pomoc w utrzymaniu naszej świątyni.
Bez wychodzenia z domu można wpłacać na podane konto bankowe.
"DANE KONTA".
WAŻNE
Zarządzenia, Komunikaty, inne pisma Metropolity Katowickiego Arcybiskupa Andrzeja Przybylskiego,
biskupów pomocniczych i Konferencja Episkopatu Polski.
Treści tych dokumentów można przeczytać na końcu (dole)) strony.
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
Bp Marek Szkudło
Bp Adam Wodarczyk
Bp Grzegorz Olszowski
"... Głośne nabożeństwa do Najświętszego Serca Pana Jezusa i miłość Boga w Świętej Eucharystii miejcie zawsze przed waszymi oczyma ..."
Jezus cichy i pokornego sercaca
Jezus mówi nam w dzisiejszej Ewangelii: "Uczcie się ode Mnie, bo jestem łagodny i pokorny sercem" (Mt 25,29). Jaka to piękna i ważna zachęta! I jak aktualna w naszych czasach, gdy tyle na świecie przemocy i terroryzmu, tyle nadętości i pychy. Spotykamy się z tym codziennie na ulicy, na szpaltach gazet i w filmach.
I jak tu mówić o łagodności i pokorze? Jak tu mówić o delikatności, o wyrozumiałości?
A jednak trzeba, bo wśród nas są także objawy przemocy i pychy. Widocznie Jezusowi bardzo zależało na tym, abyśmy byli łagodni i pokorni. Przecież powiedział: "Uczcie się ode Mnie, bo jestem łagodny i pokorny sercem".
Poświęcimy zatem to rozważanie potrzebie łagodności i pokory w naszym życiu.
1. Potrzeba łagodności
W historii ludzkości byli myśliciele i politycy, którzy głosili pochwałę gwałtu. Nie warto nawet wspominać ich nazwisk. Uważali oni, że łagodność to cecha ludzi słabych. Jeszcze dzisiaj są na świecie państwa totalitarne, w których stosuje się siłę i przemoc. Jeszcze dzisiaj spotykamy się z myśleniem, że w działaniach politycznych, a nawet w życiu prywatnym tylko ludzie twardzi mają szansę na wybicie się. Człowiek łagodny i uprzejmy uważany jest za naiwnego.
Aby zrozumieć potrzebę łagodności w naszym życiu, należy najpierw spojrzeć na najpiękniejszy wzór tej cnoty na Jezusa.
Jezus był już zapowiedziany przez proroka Izajasza, który tak pisał o Nim przed wiekami: "Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zgasi knotka o nikłym płomyku" (Iz 42,3). Całe życie Chrystusa to była rezygnacja z demonstrowania siły. Raz tylko uniósł się gniewem: gdy wypędził kupczących w świątyni jerozolimskiej, ale to był tzw. święty gniew, zauważany także w życiu świętych i u osób pobożnych.
Dużo przykładów łagodności spotykamy u ludzi świętych, choćby u św. Franciszka Salezego, który żył na przełomie XVI i XVII wieku (15671622). Zanim został biskupem, dużo pracował nad sobą, gdyż miał porywczy charakter. Pod wpływem głębokiej lektury znanego tekstu Tomasza a Kempis O naśladowaniu Chrystusa zdołał całkowicie opanować gwałtowność swego charakteru. Po pewnym okresie doszedł do takiego opanowania, że stał się najłagodniejszym człowiekiem owego czasu. Ta łagodność przejawiała się u niego w pogodnym wyrazie twarzy, w spojrzeniu, w słowach i w każdym geście. Święty Wincenty a Paulo, który poznał przyszłego świętego w Paryżu, tak kiedyś powiedział: "Jeżeli w sercu biskupa genewskiego mieści się tyle dobroci, to jakże Ty, Boże, musisz być dobry".
Przykładów ludzi wypracowujących w sobie łagodność jest wiele. Zapewne i my spotykamy takich wokół nas. Może nawet po cichu zazdrościmy im tej cechy charakteru. To dobra zazdrość. Zastanówmy się jednak teraz, jak zdobyć cnotę łagodności w pracy duchowej nad sobą.
Znawcy życia duchowego proponują w tym zakresie takie działania:
1) panowanie nad porywami gniewu,
2) cierpliwe znoszenie wad bliźniego,
3) przebaczanie zniewag,
4) życzliwość, i to nawet wobec tzw. nieprzyjaciół.
Każde z tych działań wymagałoby osobnego omówienia, na co nie mamy dzisiaj czasu. Zapamiętajmy zatem choćby te cztery [WARTO JE POWTÓRZYĆ!].
2. Potrzeba pokory
Jezus zachęca nas dzisiaj nie tylko do łagodności, ale i do pokory. Te dwie cnoty jakoś się ze sobą dobrze łączą. Tymczasem widzimy wokół nas tak wiele osób, którym brak pokory. Może i my do nich należymy. Uważamy się za ludzi, którzy znają się na wszystkim, za nieomylnych. Brakuje nam pokory. A Pismo Święte bardzo wiele razy zachęca do pokory. Dla przykładu tylko dwa fragmenty.
W Księdze Sofoniasza czytamy: "Szukajcie Pana, wszyscy pokorni ziemi (...), szukajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory" (So 2,3). W Pierwszym Liście św. Piotra czytamy: "Wszyscy zaś wobec siebie wzajemnie przyobleczcie się w pokorę" (1 P 5,5).
Najpiękniejszym przykładem pokory pozostanie dla nas Jezus. Te słowa z dzisiejszej Ewangelii starajmy się zapamiętać na długo: "Uczcie się ode Mnie, bo jestem łagodny i pokorny sercem".
Po czym poznajemy człowieka pokornego? Jeden z homiletów tak to ujął:
Człowiek pokorny nigdy się nie wywyższa, nigdy nie stawia siebie nad innymi, nawet czasem dyskretnie uniży się, bo wie, że wszystko, co posiada: zdolności, mądrość, wiedzę, zawdzięcza Bogu. Jest świadom swojej małości i ograniczoności (...), jest posłuszny przede wszystkim Bogu i Jego przykazaniom (ks. Stanisław Grzybek, Nawracajcie się...).
Nasza pokora pomoże nam przyjąć właściwą postawę wobec drugich. Święty Paweł w Liście do Filipian zauważył, jak mamy podchodzić do innych: W pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie (Flp 2,3). Właśnie, to jest dobra postawa: dostrzegać w drugich dobro i umieć się z niego cieszyć. Święta Urszula Ledóchowska pisała swego czasu: "Miłość bliźniego nie może żyć bez wody".
Na koniec tego rozważania dwie wypowiedzi.
Święta Teresa z Kalkuty: "Jeśli jesteś pokorny, nic cię nie dotknie, ani pochwała, ani upokorzenie, ponieważ wiesz, kim jesteś".
I drugie spostrzeżenie: "Pusty kłos wznosi się do góry, pełny pochyla do ziemi". Bądźmy zatem w życiu takimi pełnymi kłosami.
ks. Wacław Chmielarski
Błogosławiona Maria Teresa Ledóchowska została beatyfikowana w Rzymie 19 października 1975 r. przez papieża Pawła VI. W wieku zaledwie kilkunastu lat, dowiedziawszy się o decyzji brata o wstąpieniu do seminarium duchownego, a siostry do zakonu, zrezygnowała z dworskich godności w Salzburgu i w 1891 r. pojechała do miejscowego domu sióstr szarytek, aby poświęcić się pracy misyjnej. Angażując się coraz bardziej w pracę na rzecz misji, ułożyła Statut Stowarzyszenia Misyjnego Sodalicji św. Piotra Klawera. W 1894 r. przedstawiła go papieżowi Leonowi XIII. Po otrzymaniu pozwolenia i błogosławieństwa zachęciła i inne siostry do pracy misyjnej. Klawerianki niosą pomoc duchową i materialną misjom katolickim. Pomoc kierowana jest przede wszystkim do Afryki, ale także do innych kontynentów. Swoje powołanie siostry realizują poprzez modlitwę, ale także poprzez zorganizowaną działalność na rzecz misji, która polega m.in. na redagowaniu czasopisma misyjnego pt. "Echo z Afryki i innych kontynentów". Maria Teresa Ledóchowska z dużą gorliwością wspierała materialnie i duchowo misje w Afryce, dlatego obecnie jest nazywana "matką Afrykanów". Zmarła w Rzymie w 1922 r. w wieku 59 lat.
Tuż obok kościoła w Lipnicy Murowanej (woj. małopolskie) stoją trzy figury lipnickich świętych: św. Urszula Ledóchowska, bł. Szymon i bł. Maria Teresa Ledóchowska
Bł. Jan urodził się w Dukli w rodzinie mieszczańskiej około 1414 r. Studiował w Dukli i w Krakowie. W okresie młodości przez jakiś czas przebywał na pustelni w pobliskich lasach pod Cergową. Za przykładem Chrystusa, który działalność publiczną rozpoczął od pobytu na pustyni, bł. Jan oddalił się od codziennych zajęć. Przez modlitwę i samotność chciał wyrobić w sobie właściwe spojrzenie na sprawy tego świata oraz uwrażliwić się na sprawy Boże. W r. 1434 jako 20-letni młodzieniec wstąpił do zakonu franciszkanów konwentualnych, gdzie pełnił różne odpowiedzialne funkcje. Był kaznodzieją i gwardianem w Krośnie oraz kustoszem kustodii ruskiej z siedzibą we Lwowie. Był zdolnym, głębokim i wrażliwym człowiekiem.
W 1463 r. przeszedł Jan do obserwantów, tej gałęzi franciszkanów, których w Polsce nazywano bernardynami (od klasztoru krakowskiego pod wezwaniem św. Bernarda). Po krótkim pobycie w Poznaniu do końca życia przebywał w klasztorze we Lwowie.
Zasłynął jako wybitny kaznodzieja i spowiednik. Z ogromną miłością i cierpliwością sprawował sakrament pojednania. Nawet po utracie wzroku oraz cierpiąc na bezwład nóg, z wielkim oddaniem spełniał posługę kapłańską. Znany był z ukochania modlitwy liturgicznej. Zmarł 29 września 1484 r. we Lwowie i od razu otoczyła go cześć wiernych.
Szybko rozszerzył się jego kult i przeniknął do narodów sąsiednich. Pozostał on zawsze żywy, nigdy nie był przerwany, chociaż przechodził różne etapy. Za jego wstawiennictwem liczni wierni doznawali wielkich łask. Również i w naszych czasach odnotowuje się częste i poważne łaski.
W r. 1733 papież Klemens XII dokonał jego beatyfikacji przez zatwierdzenie kultu "od niepamiętnych czasów". Spełniając liczne prośby, w tym Sejmu Rzeczypospolitej i króla Augusta III Sasa, ten sam papież w r. 1739 ogłosił go patronem Korony i Litwy. Relikwie bł. Jana były przechowywane we Lwowie, później w Rzeszowie. Obecnie znajdują się w kościele oo. bernardynów w Dukli. Proces kanonizacyjny, zahamowany przez rozbiory, został wznowiony w 1948 i zakończony w 1995 r.
Po nacisnięciu na niżej podany napis można przejść na drugą część strony głównej.
Opracowano
na tydz. 05.07.2026. - 12.07.2026.
ZARZĄDZENIA I KOMUNIKATY
( niżej)
Stanowisko Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Rodziny
w sprawie ochrony konstytucyjnego rozumienia małżeństwa.
TREŚĆ STANOWNISKA.Proszę nacisnąć na treść stanowiska.
KOMUNIKAT ARCYBISKUPA METROPOLITY KATOWICKIEGO O ŚWIĘCENIACH PREZBITERATU
Poniżej link do treści "Komunikatu".
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
ZAPROSZENIE MIESZKAŃCÓW KATOWIC NA DROGĘ KRZYŻOWĄ ARCYBISKUPA ANDRZEJA PRZYBYLSKIEGO
METROPOLITY KATOWICKIEGO
Poniżej link do treści "Zaproszenia".
TREŚĆ ZAPROSZENIAAbp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
INFORMACJA O DYSPENSIE ARCYBISKUPA ANDRZEJA PRZYBYLSKIEGO
METROPOLITY KATOWICKIEGO
od obowiązku zachowania wstrzęmięźliwości od pokarmów mięsnych
w piątek, 26 grudnia 2025 roku.
Poniżej link do treści "Informacji o dyspensie".
TREŚĆ INFORMACJIAbp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
LIST PASTERSKI ARCYBISKUPA ANDRZEJA PRZYBYLSKIEGO
METROPOLITY KATOWICKIEGO
na Adwent 2025.
Poniżej link do treści "Listu pasterskiego".
TREŚĆ LISTU PASTERSKIEGOAbp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
TREŚĆ LISTU.Proszę nacisnąć na treść listu.
TREŚĆ APELU.Proszę nacisnąć na treść apelu.
KOMUNIKAT
Biskupa Marka Szkudło
Administratora Archidiecezji Katowickiej
O REKRUTACJI DO WYŻSZEGO ŚLĄSKIEGO SEMINARIUM DUCHOWNEGO W KATOWICACH
Poniżej link do treści "KOMUNIKATU".
TREŚĆ KOMUNIKATUDO PARAFII NAJŚWIĘTRZEGO SERCA PANA JEZUSA ORAZ PARAFII NAJŚWIĘTRZEJ MARII PANNY WSPOMOŻENIA WIERNYCH :
Poniżej link do treści DEKRETU.
TREŚĆ DEKRETU.Poniżej link do map z budynkami przynależnymi do Paraffi NMP Wspomożenia Wiernych.
Mapa 1.Mapa 2.Bloki na Słoneczna 24 (w budowie).
Poniżej podajemy link do treści listu podpisanego przez Przewodniczącego Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Konferencji Episkopatu Polski.
TREŚĆ LISTU.