Strony główne godz. 09:30.
Ogłoszenia i Intencje godz.
S Z C Z Ę Ś Ć B O Ż E
Tym śląskim pozdrowieniem witamy Was na naszej stronie internetowej
Ojciec Święty Jan Paweł II, powiedział "Niech nie znika to piękne pozdrowienie "Szczęść Boże" i "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus". Pozdrawiajcie się tymi słowami, przekazując w ten sposób najlepsze życzenia (bliźnim). W nich zawarta jest wasza chrześcijańska godność. Nie dopuście, aby ją wam odebrano".
Jest nam niezmiernie miło, że odwiedziłeś naszą stronę. Znajdziesz na nich informacje o naszej posłudze duszpasterskiej, o wspólnotach, w których możesz pogłębiać swoją wiarę, a także dowiesz się co słychać w naszej parafii, jej historię.
Strona nasza od 21 lat (09.03.2004) mieści się na Serwerze "OPOKA" pod adresem http://www.nmpwelnowiec.katowice.opoka.org.pl/
Fundacja Opoka została powołana przez Konferencję Episkopatu Polski w dniu 5 czerwca 1998 r. Jej zadaniem jest służenie Kościołowi katolickiemu w Polsce w zakresie tworzenia systemu elektronicznej wymiany informacji oraz serwisu internetowego www.opoka.org.pl.
Informacje o naszej parafii można znaleźć również na serwisie społecznościowym FB (facebook)
pod adresem jak niżej:
https://www.facebook.com/profile.php?id=100070016293938
SKARBONKA
Drodzy Parafianie i Przyjaciele parafii NMP Wspomożenia Wiernych.
Z serca dziękujemy za Waszą troskę i materialną pomoc w utrzymaniu naszej świątyni.
Bez wychodzenia z domu można wpłacać na podane konto bankowe.
"DANE KONTA".
WAŻNE
Zarządzenia, Komunikaty, inne pisma Metropolity Katowickiego Arcybiskupa Andrzeja Przybylskiego,
biskupów pomocniczych i Konferencja Episkopatu Polski.
Treści tych dokumentów można przeczytać na końcu (dole)) strony.
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
Bp Marek Szkudło
Bp Adam Wodarczyk
Bp Grzegorz Olszowski
"... Dobry Zbawiciel przez swoją Łaskę uczynił łatwym dla wszystkich to, co sprzyja uświęceniu i zbawieniu dusz ..."
MYŚL KSIĘDZA BOSKO.
Oddajcie cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga
Jakże w obecnych czasach ważne jest zdanie Jezusa z dzisiejszej Ewangelii: "Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga" (Mt 22). I bynajmniej nie chodzi tu tylko o politykę i relację prawa Bożego do prawa państwowego, ale o ważną (a niestety nie tak często spotykaną) cnotę, jaką jest roztropność. Trzeba nam dziś pochylić się nad nią, by zrozumieć, czym ona jest i jak jej nie stracić.
Katechizm Kościoła katolickiego podaje, że roztropność jest cnotą, która uzdalnia rozum praktyczny do rozeznawania w każdej okoliczności naszego prawdziwego dobra i do wyboru właściwych środków do jego pełnienia. (...) Roztropność jest Ťprawą zasadą działaniať, jak za Arystotelesem pisze św. Tomasz. Nie należy jej mylić ani z nieśmiałością czy strachem, ani z dwulicowością czy udawaniem. Jest nazywana auriga virtutum (woźnicą cnót): kieruje ona innymi cnotami, wskazując im zasadę i miarę. Roztropność kieruje bezpośrednio sądem sumienia. Człowiek roztropny decyduje o swoim postępowaniu i porządkuje je, kierując się tym sądem. Dzięki tej cnocie bezbłędnie stosujemy zasady moralne do poszczególnych przypadków i przezwyciężamy wątpliwości odnośnie do dobra, które należy czynić, i zła, którego należy unikać (KKK 1806).
W Piśmie Świętym najszersze znaczenie słowa roztropność pokrywa się często z pojęciem "mądrość". Stanowią one przeciwieństwo "głupoty grzesznika" wybierającego takie środki, które mogą ostatecznie spowodować jego wieczne nieszczęście. Roztropność jest darem Bożym dającym człowiekowi światło i moc do szukania swego zbawienia w miłości Boga oraz do rozważania i umiłowania wszystkiego w świetle miłości Boga. Roztropność jest wyrazem duchowej dojrzałości człowieka, bowiem w niej przejawia się jego życiowa mądrość. Roztropność jako mądrość życiowa nie jest wiedzą czysto teoretyczną czy specjalistyczną. Czynnik intelektualny jest w niej istotny, ale nie dotyczy on oderwanej wiedzy o świecie i ludziach. W roztropności chodzi o umiejętność, a więc zdolność do działania.
Musimy także pamiętać, że człowieka roztropnego (czyli mądrego) charakteryzuje przenikliwość i przewidywanie. Nie ocenia on z pozorów, powierzchownie i pochopnie, ale wielostronnie, gruntownie i rozważnie, umiejętnie korzystając z życiowych doświadczeń. Konieczne jest także przewidywanie, czyli uprzedzanie myślą przyszłych wydarzeń, zwłaszcza niepożądanych i niezamierzonych skutków własnych decyzji. Przewidując niepomyślne konsekwencje, człowiek roztropny umie się przed nimi zabezpieczyć i uchronić.
Pochylając się dziś nad cnotą roztropności, musimy także pamiętać, że mądrości życiowej nie odrzucił w swej nauce także Jezus. Przeciwnie, cenił ją i polecał jako wartość istotną w życiu. Wystarczy tu wspomnieć przypowieść o pannach roztropnych i nierozsądnych (Mt 25), o budowniczym wieży (Łk 14) czy o nieuczciwym rządcy (Łk 16). A także o roztropności świadczą dzisiejsze genialne słowa skierowane do tych, którzy chcieli pochwycić Jezusa w mowie (Mt 22). Odpowiedzi Chrystusa, ta z dzisiejszej Ewangelii i te dawane napotkanym ludziom, były pełne mądrości życiowej i roztropności.
Niestety, roztropność można w sobie "zlikwidować" poprzez kilka wad wykroczeń. Najpierw może to być lekkomyślność polegająca na braku dostatecznego namysłu przed podjęciem działania i doborem środków zmierzających do osiągnięcia celu. Człowiek lekkomyślny decyduje i działa pochopnie bez odwołania się do własnych doświadczeń lub cudzej rady.
Brak roztropności ujawnia się również przez niestałość, czyli rezygnację bez wystarczającego motywu z czynności, która została już w sposób dojrzały rozważona i wybrana. Niestałość może się także przejawiać w postaci wahań i rażącego braku stanowczości przy dokonywaniu konkretnych wyborów.
Grzechem przeciw roztropności jest też cwaniactwo. Ludzie posiadający tę cechę, a nazywamy ich często spryciarzami, są bystrzy i inteligentni. Potrafią osiągać zyski, wykorzystując cudzą naiwność, niedbalstwo lub niewiedzę. Działania ich są często nieuczciwe. Najgorsze, że wielu uważa ich za mądrych i roztropnych.
Na koniec warto powiedzieć o jeszcze jednym rodzaju grzechu przeciw roztropności, chodzi o tzw. roztropność doczesną. Jest to postawa polegająca na niewłaściwym ustawieniu w życiu hierarchii wartości, głównie zaś na przesadnej trosce doczesnej oraz na niepohamowanym ubieganiu się o dobra materialne.
Znany francuski malarz kubista Georges Braque (18821963), autor obrazu Skrzypce i dzban, napisał w swoim pamiętniku, że "znacznie łatwiej zachować przez całe życie wierność sercu niż rozsądkowi". Często jesteśmy nękani uczuciowymi rozterkami, nastrojami i układami. Wybory pod wpływem takich czynników muszą stawać się nieroztropnymi wyborami. Warto więc dzisiaj przyglądnąć się bliżej roztropnym słowom Chrystusa, który bez względu na okoliczności opowiada się za prawdą.
W kontekście postawy Jezusa z dzisiejszej Ewangelii zapytaj siebie: Czy jestem roztropny?
ks. Janusz Mastalski.
Światowy Dzień Misyjny jest obchodzony każdego roku w przedostatnią niedzielę października we wszystkich diecezjach i parafiach na świecie.
Będzie obchodzony 18 października pod hasłem: "Jedno w Chrystusie, zjednoczeni w misji".
W 2026 roku świętujemy 100-lecie Niedzieli Misyjnej, ustanowionej 14 kwietnia 1926 r. przez papieża Piusa XI.
W Polsce Światowy Dzień Misyjny przedłuża się na cały tydzień.
Światowy Dzień Misyjny 2026 (Niedziela Misyjna)
PRZESŁANIE WIDEO OJCA ŚWIĘTEGO LEONA XIV Z OKAZJI 100. ŚWIATOWEGO DNIA MISYJNEGO
na 18 pażdziernika 2026:
będzie obchodzony pod hasłem: "Jedno w Chrystusie, zjednoczeni w misji".
ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO LEONA XIV
Treść ORĘDZIA OJCA ŚWIĘTEGO LEONA XIV.Proszę naciśnąć na ww treśc Ojca Świętego.
Św. Pawła od Krzyża
Paweł Danei, urodził się w 1694 roku we włoskim Piemoncie. Rozmiłowany w Krzyżu Chrystusa, nauczył się mądrości w Ranach Chrystusowych.
Był wielkim mistykiem chrześcijańskim, a zarazem jednym z największych kaznodziejów osiemnastego stulecia.
Nauczał, że "bardzo pożyteczną i świętą rzeczą jest rozmyślać o Męce Pana i nad nią się zastanawiać, albowiem na tej drodze dochodzi się do nadprzyrodzonej łączności z Bogiem.
W tej świętej szkole nabywa się prawdziwej mądrości. Tam wyuczyli się jej wszyscy święci..."
Życiorysy św. Pawła od Krzyża uznają zgodnie, że inicjatywa założenia Zgromadzenia Męki Pańskiej wyszła nie od niego, lecz od Matki Bożej.
Gdy miał 26 lat, ukazała mu się odziana w czarną szatę ze znakiem Męki Jezusa na piersi, znakiem krzyża i serca z napisem:
JESU XPI PASSIO (Jezusa Chrystusa Męka).
Najświętsza Matka poleciła Pawłowi, by założył zakon, którego członkowie odziani w podobny strój będą nieustannie czcić pamięć Męki Jezusowej.
W kolejnych wizjach otrzymywał światło i pouczenie dotyczące reguły zakonnej i apostolstwa.
Obdarzony mistycznymi łaskami, pouczony drogą objawień, założył zgromadzenie zakonne, którego zadaniem jest głosić Chrystusa Ukrzyżowanego
Członkowie zakonu specjalnym ślubem zobowiązują się krzewić w świecie pamięć o Męce Chrystusa i nabożeństwo do niej.
Kościół nie tylko uroczyście zatwierdził zgromadzenie Męki Pańskiej, ale obdarzył je licznymi łaskami i przywilejami.
Kościół nazwał św. Pawła od Krzyża "Łowcą dusz"
I tym łowcą dusz pozostał on do końca. W czasie ostatniej choroby nie przestawał głosić chwały Chrystusa Ukrzyżowanego.
Nie mogąc zdobyć się już na inne słowa, poprzestawał na zalecaniu odwiedzającym go, by pamiętali o Męce Pańskiej.
Każdemu, jako ostatnią pamiątkę, wręczał mały krucyfiks, który nieustannie miał przypominać ostatnie jego słowa.
A gdy już nie mógł mówić, ujął w drżące wyniszczone dłonie jeden z małych krucyfiksów, wskazał na postać rozpiętą na krzyżu, następnie uniósłszy rękę przyłożył ją do czoła, a żarliwe błaganie w jego oczach mówiło wyraźniej niż słowa, na które nie potrafił się już zdobyć.
Św. Jan de Brébeuf.
Urodził się 25 marca 1593 roku w normandzkiej miejscowości Condé-sur-Vire. Pochodził ze znakomitej, szlacheckiej rodziny.
W 1617 roku wstąpił do jezuitów. Początkowo był nauczycielem. Po ukończeniu studiów teologiczno-filozoficznych i otrzymaniu święceń kapłańskich, udał się wraz z towarzyszami w dwumiesięczną, morską podróż do Kanady. Tam dołączył do szczepu Indian Algonochini i przez pięć miesięcy uczył się ich języka, pomagając im jednocześnie w rozmaitych pracach. Z czasem spisał nawet gramatykę ich dialektu i stworzył specjalny słownik "indiańsko-francuski". Nie udało mu się jednak żadnego z tubylców nawrócić na chrześcijaństwo.
Podobnie wyglądała sprawa z członkami szczepu Huronów, zamieszkujących terytoria wzdłuż rzeki św. Wawrzyńca. Tam również potrafił Jan nawiązać przyjazne stosunki z Indianami, ale żadnego z nich prócz jednego, umierającego dziecka nie udało mu się w ciągu trzech lat nawrócić.
W 1636 roku w Kanadzie zaczęła rozprzestrzeniać się epidemia, która zdziesiątkowała populację Indian. Autochtoni, widząc, że zaraza nie dotyka przybyłych na ich tereny misjonarzy, doszli do wniosku, że ci muszą posiadać jakieś magiczne zdolności, dlatego też w obliczu zagrożenia, zaczęli masowo nawracać się na chrześcijaństwo.
W roku 1641 Jan de Brébeuf w czasie jednej ze swych licznych podróży złamał łopatkę. Trzy lata zmuszony był przeleżeć na szpitalnym łóżku w Quebecku. Z czasem powrócił jednak do swej misyjnej działalności.
W 1649 doszło do tragedii. Irokezi napadli na wioskę Huronów mordując jej mieszkańców, zabijając także - po długich torturach Jana. Podobnie zginął święty Izaak Jogues. Ten pochodzący z Orleanu jezuita został pojmany przez Irokezów i przez 15 miesięcy męczony w niewoli.
Wg. Portalu "Wiara"
Św. Izaak Jogues.
Urodził się w roku 1607 we Francji, w Orleanie. W wieku 17 lat wstąpił do zakonu jezuitów. Po zdobyciu wykształcenia i kilkuletniej pracy jako wykładowca wysłany został jako misjonarz do Kanady. W 1636 roku przypłynął do Kanady i tam dołączył do kaznodziei i grupy kilku misjonarzy, którzy nawracali Indian. Nie było to bezpieczne zajęcie, jednak Izaakowi udawało się przez sześć lat głosić Ewangelię.
W roku 1642 schwytali go Irokezi, poddali okrutnym torturom, a później przez 13 miesięcy więzili w małej indiańskiej wiosce, znajdującej się na terenie dzisiejszego stanu Nowy Jork. W wyniku tortur utracił kciuk. Misjonarza oswobodzili duńscy osadnicy i dowieźli do portu w Nowym Amsterdamie (dzisiejszy Nowy Jork), skąd odpłynął do Europy.
Kiedy odzyskał zdrowie, we Francji podjęto go z wielkimi honorami. Izaak jednak wkrótce znów wybrał się za Ocean. Wierzył , że ma do spełnienia misję i bardzo mu zależało, żeby znaleźć się ponownie wśród Irokezów. Dotarł do nich w 1644 roku. Akurat wśród Indian wybuchła groźna epidemia, a zaraza niszczyła plony. Irokezi obciążyli odpowiedzialnością Izaaka i towarzyszącego mu misjonarza za te wszystkie nieszczęścia. Obu schwytali i ścięli im głowy.
Jan, Izaak oraz pięciu innych, kanadyjskich misjonarzy, zostali kanonizowani w 1925 roku przez Piusa XI. Kościół katolicki wspomina ich każdego roku 19 października.
Święty Jan Kanty (1390-1473) - wyznawca, kapłan, patron profesorów i studentów. Pochodził z Malca pod Kętami, stąd zwany Kanty. Dopiero mając 23 lata udał się na studia do Krakowa, a w 1418 r. uzyskał stopień magistra sztuk wyzwolonych. Od 1421 r. prowadził przez osiem lat szkołę klasztorną u bożogrobców w Miechowie. Wówczas rozpoczął pracę nad przepisywaniem rękopisów, i jak podają źródła, przepisał ok. 18 tys. stron. Świadczyło to o niezwykłej wytrwałości, pracowitości, a także pobożności.
Prawdopodobnie pod wpływem pracy u Rycerzy Grobu Bożego Jan z Kęt odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej i wielokrotnie pielgrzymował do Rzymu. Uczony kapłan został kanonikiem i kustoszem w kościele św. Floriana w Krakowie, a także proboszczem w Olkuszu, gdzie zrzekł się dochodów. Zasłynął z wielkiego miłosierdzia wobec ubogich i studentów, których niejednokrotnie finansował i żywił. Był profesorem filozofii i teologii na Akademii Krakowskiej, a także czterokrotnie dziekanem Wydziału Sztuk Wyzwolonych.
Historycy podają, że świątobliwy profesor utrzymywał przyjacielską łączność z bogobojnymi mężami tamtych czasów: Izajaszem Bonerem, augustianinem, Szymonem z Lipnicy, bernardynem, Michałem Giedroyciem z kościoła św. Marka, Świętosławem Milczącym ze Stawkowa oraz kanonikiem regularnym Stanisławem Kaźmierczykiem.
Zmarł w wieku 83 lat i został pochowany w kolegiacie akademickiej św. Anny w Krakowie. Beatyfikowany w 1680 r. przez papieża Innocentego XI, a kanonizowany 16 lipca 1767 przez Klemensa XIII.
Opracowano
na tydz. 18.10.2026. - 25.10.2026.
ZARZĄDZENIA I KOMUNIKATY
( niżej)
KOMUNIKAT ARCYBISKUPA METROPOLITY KATOWICKIEGO, nawiązuje do orędzia papieża Leona XIV
Poniżej link do treści "Komunikatu".
Abp Przybylski: nawiązuje do orędzia papieża Leona XIV.Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
KOMUNIKAT
dotyczący statusu kanonicznego Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (FSSPX)
oraz jego działalności na terenie archidiecezji katowickiej
TREŚĆ KOMUNIKATU.Proszę nacisnąć na treść komunikatu.
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
Stanowisko Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Rodziny
w sprawie ochrony konstytucyjnego rozumienia małżeństwa.
TREŚĆ STANOWNISKA.Proszę nacisnąć na treść stanowiska.
KOMUNIKAT ARCYBISKUPA METROPOLITY KATOWICKIEGO O ŚWIĘCENIACH PREZBITERATU
Poniżej link do treści "Komunikatu".
Abp Andrzej Przybylski
Metropolita Katowicki
TREŚĆ LISTU.Proszę nacisnąć na treść listu.
TREŚĆ APELU.Proszę nacisnąć na treść apelu.
KOMUNIKAT
Biskupa Marka Szkudło
Administratora Archidiecezji Katowickiej
O REKRUTACJI DO WYŻSZEGO ŚLĄSKIEGO SEMINARIUM DUCHOWNEGO W KATOWICACH
Poniżej link do treści "KOMUNIKATU".
TREŚĆ KOMUNIKATUDO PARAFII NAJŚWIĘTRZEGO SERCA PANA JEZUSA ORAZ PARAFII NAJŚWIĘTRZEJ MARII PANNY WSPOMOŻENIA WIERNYCH :
Poniżej link do treści DEKRETU.
TREŚĆ DEKRETU.Poniżej link do map z budynkami przynależnymi do Paraffi NMP Wspomożenia Wiernych.
Mapa 1.Mapa 2.Bloki na Słoneczna 24 (w budowie).
Poniżej podajemy link do treści listu podpisanego przez Przewodniczącego Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Konferencji Episkopatu Polski.
TREŚĆ LISTU.