Wspomnienie bł. Karoliny Kózkówny, dziewicy i męczennicy 18 listopada 2026; Rok A, II :


Błogosławiona Karolina Kózkówna urodziła się 2 sierpnia 1898 roku we wsi Wał-Ruda, jako córka bogobojnych i niezamożnych wieśniaków - Jana i Marii. Już od dzieciństwa wyróżniała się siłą charakteru, pobożnością i duchem apostolskim. Chętnie katechizowała okoliczne dzieci, propagowała prasę religijną, należała do różnych stowarzyszeń kościelnych, bardzo często korzystała z sakramentów. Od najmłodszych lat ukochała modlitwę i starała się wzrastać w miłości Bożej. W 1906 roku rozpoczęła naukę w szkole podstawowej, którą ukończyła w 1912 roku. W szkole okazywała wielkie zdolności, była pracowita i obowiązkowa.


Zaatakowana przez carskiego żołnierza, zginęła pocięta szablą w pobliskim lesie, w dniu 18 listopada 1914 roku. Miała wtedy zaledwie 17 lat. Zaraz dostrzeżono, że po bohatersku broniła swej dziewiczej godności. Pogrzeb Karoliny był wielką manifestacją okolicznej ludności, która z wielkim przekonaniem mówiła, że uczestniczy w pogrzebie męczennicy. Skromne oznaki lokalnego kultu sprawiły, że w roku 1917 szczątki Karoliny przeniesiono do grobowca przy kościele w Zabawie. Beatyfikował ją Jan Paweł II w 1987 roku w Tarnowie.









Wspomnienie św. Rafała Kalinowskiego, prezbitera20 listopada 2026; Rok A, II :



Św. Rafał Kalinowski (Józef Kalinowski) urodził się w 1835 r. w Wilnie. Jego ojciec był profesorem matematyki na Uniwersytecie Wileńskim. Po ukończeniu Instytutu Szlacheckiego w Wilnie w 1850 r., Józef podjął studia w Instytucie Agronomicznym w Hory-Horkach koło Orszy. Zrezygnował z nich po dwu latach. Przeniósł się do Mikołajewskiej Szkoły Inżynierii Wojskowej w Petersburgu. Jednocześnie wstąpił do wojska. Po ukończeniu szkoły został adiunktem matematyki oraz awansował do stopnia porucznika. Następnie pracował przy budowie kolei żelaznej Odessa-Kijów-Kursk. Od wyjazdu z Wilna na pewien czas zaprzestał praktyk religijnych, do kościoła chodził rzadko, przeżywał rozterki wewnętrzne na tle religijnym, a także kłopoty związane ze swoją narodowością, służbą w wojsku rosyjskim i zdrowiem. W końcu zdecydował się na wyjazd do Warszawy, gdzie chciał podjąć leczenie i miał nadzieje na znalezienie pracy. W maju 1863 r. z powodów zdrowotnych otrzymał zwolnienie z wojska. Jednocześnie przeżywał nawrócenie religijne, m.in. pod wpływem lektury "Wyznań" św. Augustyna: nie tylko wrócił do praktyk religijnych, ale przejawiał w nich szczególną gorliwość. Gdy wybuchło powstanie styczniowe, mając świadomość jego daremności, ale zarazem nie chcąc stać na uboczu, gdy naród walczy, przyłączył się do powstania i z nominacji Rządu Narodowego w Warszawie objął kierownictwo Wydziału Wojny w Wydziale Wykonawczym na Litwie. Po upadku powstania został aresztowany i osadzony w więzieniu. W wyniku procesu skazano go na karę śmierci. W więzieniu otaczała go atmosfera świętości. Wskutek interwencji krewnych i przyjaciół, a także z obawy, że po śmierci Polacy mogą uważać Józefa Kalinowskiego za męczennika i świętego, władze carskie zamieniły mu wyrok na dziesięcioletnią katorgę na Syberii. Po ciężkich robotach, zmianach kolejnych miejsc zsyłki oraz wielu przeżyciach Kalinowski powrócił do kraju w 1874 r. Uzyskał paszport i wyjechał na Zachód jako wychowawca młodego księcia Augusta Czartoryskiego. Opiekował się nim przez trzy lata. W 1877 r. Józef Kalinowski wstąpił do nowicjatu karmelitów w Grazu, przybierając imię Rafał. Po studiach filozoficznych i teologicznych na Węgrzech, 1882 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W kilka miesięcy później został przeorem klasztoru w Czernej, a następnie w Wadowicach. Był definitorem prowincjalnym i spowiednikiem o wyjątkowych darach, nazwano go "ofiarą konfesjonału". Zmarł 15 listopada 1907 r. w opinii świętości w Wadowicach. Jego relikwie spoczywają w kościele karmelitów w Czernej. Beatyfikował go Jan Paweł II w 1983 r., kanonizował w roku 1991. Jest orędownikiem w sprawach trudnych i beznadziejnych.








Wspomnienie Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny 21 listopada 2026; Rok A, II :



Dzisiejszy dzień jest pamiątką poświęcenia "nowego kościoła Najświętszej Maryi Panny", zbudowanego obok świątyni jerozolimskiej w roku 543. Kościół wspomina dzisiaj przede wszystkim ofiarę, która dokonała się w duszy Maryi w zaraniu Jej świadomego życia pod natchnieniem Ducha Świętego.

W dawnych czasach istniał zwyczaj religijny wśród Żydów, polegający na tym, że dzieci zanim ukończyły piąty rok życia, a nawet jeszcze nienarodzone, ofiarowywano Bogu w Świątyni Jerozolimskiej. Dziecko oddawano kapłanowi, który je ofiarowywał Panu.




Zdarzało się czasem, że dziecko pozostawało dłużej w świątyni, wychowywało się, uczyło służby dla sanktuarium, pomagało wykonywać szaty liturgiczne i asystowało podczas nabożeństw.




Maryja Panna została ofiarowana Bogu przez swoich rodziców, Joachima i Annę, w świątyni, gdy miała trzy lata. Zdarzenie to, my chrześcijanie, upamiętniamy uroczystością Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny.

Chociaż dzisiejsze wspomnienie nie ma żadnego potwierdzenia historycznego, przynosi ono ważną refleksję teologiczną: Maryja, od momentu, w którym została niepokalanie poczęta, poprzez swe narodziny, a potem ofiarowanie w świątyni, przez całe życie była oddana Bogu. Stała się w ten sposób doskonalszą świątynią niż jakakolwiek świątynia uczyniona ludzkimi rękami. Od wieków Maryja była przeznaczona w Bożych planach dla wypełnienia wielkiej zbawczej misji. Upatrzona przez Opatrzność na Matkę Zbawiciela przez samo to stała się darem dla Ojca. Do swojej misji Maryja przygotowywała się bardzo pilnie i z całym oddaniem - o czym świadczą chociażby jej własne słowa wypowiedziane do Gabriela: "Oto ja, służebnica Pańska" (Łk 1, 38).






Ołtarz Ofiarowania N. M. P. w Bazylice św. Piotra w Rzymie



Ołtarz Ofiarowania N. M. P. w Bazylice św. Piotra w Rzymie




Obraz Barocciego Ofiarowanie NMP



W dniach 15-22 listopada 2026 roku archidiecezji katowickiej po raz pierwszy organizowany jest I Tydzień Cecyliański, który zastępuje dawniej obchodzony w listopadzie Dzień Muzyki Liturgicznej.:




W ramach tegorocznych obchodów (w weekend 14 - 15 listopada 2026 r.) zaplanowano m.in.:
Warsztaty Chorałowe w Tychach (14–15 listopada 2026 r.), prowadzone przez Sławomira Witkowskiego we współpracy ze Studium Muzyki Kościelnej w Katowicach.
Wydarzenia, warsztaty oraz koncerty skupione wokół muzyki kościelnej, chorału gregoriańskiego, improwizacji organowej oraz twórczości kompozytorów związanych ze Śląskiem.


Zaproszenie Arcybiskupa Metropolity Katowickiego na I Tydzień Cecyliański w Archidiecezji Katowickiej.

Proszę naciśnąć na ww treśc.









Ksiądz Robert Gajda. Proboszcz naszej parafii w latach 1931 do 1945 r.:


Robert Gajda urodził się w miejscowości Lipiny na Górnym Śląsku 28 maja 1890 r. w rodzinie Józefa i Petroneli z domu Matulla. Młody Robert był zaangażowany w życie Kościoła, czego dowodem było pełnienie posługi kościelnego w Świętochłowicach. To tu pod okiem organisty - Neumanna stawiał pierwsze kroki na drodze rozwoju muzycznego.

Jako dwunastolatek podjął naukę w gimnazjum ojców Werbistów w Nysie. Po sześciu latach udał się do Missionshaus St. Gabriel w Mödling pod Wiedniem. Tak kształtowała się myśl o podjęciu studiów teologicznych, które ukończył na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu w Pradze w 1914 roku. Uczęszczał na wykłady z chorału gregoriańskiego i innych przedmiotów związanych z muzyką kościelną. Uczęszczał także na prywatne lekcje muzyki. Wkrótce jego talent dostrzegł opat z Emmaus pod Pragą - Alban Schachleiter.




Ks. Gajda został proboszczem parafii MB Wspomożenia Wiernych w Wełnowcu dnia 27 sierpnia 1931 r.

W okresie pookupacyjnym musiał zmierzyć się z trudnym doświadczeniem aresztowania, którego podstawą było fałszywe oskarżenie o posiadanie własnej radiostacji. Pomimo starań władz kościelnych nie udało się odwieźć ówczesnych władz od wtrącenia go do obozu karnego w Sosnowcu Radosze. Wkrótce też zachorował na tyfus i został poddany rekonwalescencji w Wełnowcu. Ostatecznie oczyszczono go z zarzutów i na powrót podjął zadania duszpasterza. 21 sierpnia 1946 został proboszczem w Borowej Wsi w parafii św. Mikołaja. Tam ukończył chorał pieśni kościelnych, mimo, że jego stan zdrowia był nadal poważny. Na skutek zawirowań politycznych i nacisków ze strony władzy ks. Gajda jeszcze bardziej podupadł na zdrowiu, w następstwie czego doznał paraliżu. Zmarł po operacji 20 kwietnia 1952 roku.











Opracowano
na tydz. 15.11.2026. - 22.11.2026.





Poprzednia strona