Św. Brygida Szwedzka urodziła się w 1303 r. w pobożnej rodzinie arystokratycznej w Finstad. Po wyjściu za mąż za Ulfa Gudmarssona, marszałka dworu szwedzkiego, była przykładem dobrej żony i matki. Gdy urodziła ostatnią córkę, przyjęła propozycję zarządzania majątkiem króla Magnusa, wspierając od samego początku kościoły i klasztory oraz fundując szpital. Pomagała i służyła ubogim. By uprosić błogosławieństwo dla swojej rodziny, nie wahała się pielgrzymować do grobu św. Jakuba Apostoła w Hiszpanii. Po śmierci męża porzuciła funkcję ochmistrzyni na dworze w Sztokholmie, ale nie pozostała obojętna na sprawy państwa. Nie szczędziła słów krytyki królowi z powodu braków i skandali na dworze: wyrzucała mu marnotrawstwo i nakładanie na lud nadmiernych podatków.
Założyła zakon Najświętszego Zbawiciela i ufundowała pierwszy klasztor w Vadstena. Gdy w 1349 r. wyjechała do Rzymu, pełna odwagi i troski o jedność Kościoła zaklinała osobiście i listownie papieży, aby opuścili Awinion i powrócili do stolicy chrześcijaństwa. Namawiała, by porzucili wszelki zbytek i wystawność i zaprzestali działalności politycznej i finansowej. Pielgrzymowała nie tylko po licznych sanktuariach we Włoszech, ale udała się również do Ziemi Świętej. Całe życie duchowe św. Brygidy przepojone było intensywną modlitwą, a jej przeżycia i nadzwyczajne łaski mistyczne świadczyły o świętości i głębokim zjednoczeniu z Bogiem. Zmarła w 1373 r.
W dniu 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił św. Brygidę Szwedzką, nową współpatronką Europy
Święta Kinga urodziła się w 1234 r. jako córka króla węgierskiego Beli IV. Do Polski przybyła jako dziewczynka. Pierwsze lata w Krakowie były dla niej trudne. Wpływ wywierało na nią otoczenie dostojników świeckich i duchownych, a głównie dwie bliskie kobiety: matka jej przyszłego męża, księżna Grzymisława i jego siostra bł. Salomea. Dzięki nim poznała ducha franciszkańskiego, który przejawił się potem w opiece nad ubogimi. W l2 roku życia poślubiła Bolesława Wstydliwego, z którym wspólnie złożyła w małżeństwie ślub dozgonnej czystości. Podczas długich rządów z księciem była prawdziwą matką biednych i wszystkich strapionych. Jej duży posag służył wojnie z Tatarami, odbudowie zniszczonego Krakowa i księstwa wspieraniu ubogich, przytułkom dla chorych i bezdomnych oraz pobożnym fundacjom m.in. klasztoru klarysek w Starym Sączu.
Uczyła lud wydobywać z ziemi sól, dając początek kopalniom w Wieliczce i Bochni. Po śmierci męża wstąpiła do klasztoru, który sama ufundowała. Po dwunastu latach surowego życia i długotrwałej chorobie zmarła 24 lipca 1292 r. Beatyfikowana w 1690 r. przez papieża Aleksandra VIII. Benedykt XIII przyznał jej tytuł patronki Polski i Litwy. Kanonizował ją Jan Paweł II w 1999 r. w Starym Sączu.
Wśród apostołów było dwóch Jakubów. Dla odróżnienia nazywani są Większy i Mniejszy, albo też Starszy i Młodszy. Przy tym prawdopodobnie nie chodziło o ich wiek, ale o kolejność przystępowania do grona apostołów. Świety Jakub Większy jest tym, który jest wymieniany w spisie apostołów wcześniej - był powołany przez Jezusa, razem ze swym bratem Janem, jako jeden z Jego pierwszych uczniów.
Jakub był starszym bratem św. Jana Apostoła. Ich ojcem był rybak Zebedeusz, a matką - Salome z Betsaidy. Obaj bracia byli rybakami i mieszkali nad Jeziorem Galilejskim (Tyberiadzkim), prawdopodobnie w Betsaidzie. Św. Jan podaje, że byli wspólnikami św. Piotra Apostoła.
Jakub należał do uprzywilejowanych uczniów Pana Jezusa, którzy byli świadkami wskrzeszenia córki Jaira, przemienienia na górze Tabor oraz modlitwy w Ogrójcu. Był także świadkiem drugiego cudownego połowu ryb, o którym mówi św. Jan w swojej Ewangelii. Żywe usposobienie Jakuba i Jana sprawiło, że Jezus nazwał ich "synami gromu". Tradycja podaje, że św. Jakub Większy po Zesłaniu Ducha Świętego udał się najpierw do Hiszpanii, żeby tam głosić Dobrą Nowinę. Z tego też zapewne powodu jest on szczególnie czczony właśnie w Hiszpanii i w Portugalii - jest pierwszym patronem tych krajów. Niezależnie od tego, czy to prawda, był pierwszym biskupem Jerozolimy, a także pierwszym wśród Apostołów, a drugim po św. Szczepanie, męczennikiem Kościoła. W 44 roku Herod Agryppa I, wnuk Heroda I Wielkiego, chcąc się przypodobać Żydom, kazał ściąć św. Jakuba, a potem uwięzić św. Piotra. Euzebiusz podaje jako głos tradycji, że św. Jakub ucałował swojego kata, czym kat tak się wzruszył, że nawrócił się na chrześcijaństwo, ponosząc za to także męczeńską śmierć.
Wg tradycji w VII wieku relikwie św. Jakuba miały być sprowadzone z Jerozolimy do Compostelli w Hiszpanii. Sama nazwa Compostella ma się wywodzić od łacińskich słów Campus stellae (Pole gwiazdy), bowiem relikwie świętego, przywiezione najpierw do miasta Iria, zaginęły i dopiero w IX wieku miał je odnaleźć biskup, prowadzony cudowną gwiazdą. Hiszpańska zaś nazwa Santiago znaczy po polsku święty Jakub. Dwie te nazwy łączy się w jedno, stąd nazwa miasta dziś brzmi Santiago de Compostella. Tam do dzisiejszego dnia jest grób św. Jakuba. W wiekach średnich po Ziemi Świętej i Jerozolimie było to trzecie sanktuarium chrześcijaństwa. W katedrze genueńskiej oglądać można artystyczny relikwiarz ręki św. Jakuba, wystawiany na pokaz podczas rzadkich okazji.
Wielu z nas zamówiło telefonicznie pokój dla całej rodziny na dwa, trzy tygodnie pobytu w górach czy nad morzem. Wyciagamy z szaf zakurzone torby i plecaki, załatwiamy w pracach urlopy, prosimy krewnych, aby na jakiś czas zajęli sie naszymi domowymi pupilami. Cały rok wytężonej pracy, życiu w biegu i liczne stresy sprawiają, że urlop staje sie dla nas czymś naprawdę upragnionym. To ważne, aby człowiek potrafił odpoczywac, naładować swoje akumulatory na dalszą pracę. Pamietam, że na dzien przed wyjazdem zawsze robi sie spis rzeczy do spakowania, do kupienia, do załatwienia tak, aby niczego nie pominąc. Niestety, na takiej liście bardzo czesto brakuje najważniejszego punktu. Przed każdym wyjazdem powinnismy przystapić do sakramentu pokuty i uczestniczyć w Mszy Świetej. Już za klika dni całkowicie sie odpreżymy, zapewniając tym samym odpoczynek dla ciała. Ale także nasza dusza potrzebuje oddechu. Ból sumienia nie pozwala cieszyć sie w pełni wolnymi chwilami. Poza tym przyjeta Komunia przed wyjazdem to znak, że famy Panu, że powierzamy Mu naszą podróż, nasz pobyt w nowym miejscu i nasz powrót do domu. Zawierzamy Bogu nasze problemy i kłopoty, i dobrze czynimy, bo Kto inny, jak nie On najlepiej je zrozumie. Ale urlop wakacyjny nie oznacza urlopu od Boga. Własnie podczas wakacji powinnismy tym bardziej pamietać o Mszach, o Sakramencie Komunii. Powinnismy dziękować, że możemy cieszyć sie czasem spędzonym tylko z rodziną, swieżym powietrzem, piekną pogodą. Przed sama podróżą dobrze jest poprosić księdza o błogosławienstwo. W koncu niemało przed nami kilometrów do pokonania. Już koniec roku szkolnego. Dotychczasowy plan dnia, jakiś z góry wyznaczony rytm życia, zmieni sie. Dzieci wybiegły ze szkół ze swiadectwami. W tym miejscu należy zaapelowac do rodziców, aby przypominać najmłodszym o Niedzielnej Mszy Swietej. Dla dzieci czas biegnie bardzo szybko, piękna pogoda, perspektywa wolnego czasu to wszystko zachęca do stania przed kosciołem, zamiast do wejscia do środka. Podczas wakacji każdy chce odciąć się na moment od dotychczasowych obowiązków. Od pracy, zadań domowych, sprawdzianów, kartkówek, od zabiegania. Niestety, często potrafimy wręcz zachłysnac się tą dużą ilością wolnego czasu. Zapominamy, że Pan Bóg, że nasza Wiara nie są obowiązkami, od których także sie odpoczywa. Wiara to nasz Wybór. Wiara to Łaska. A Pan Bóg nie jest zrzędliwym pracodawcą, o którym na jakiś czas chcemy nie mysleć. Tylko z Bogiem nasze wakacje, nasz odpoczynek będzie pełny. Bo to Bóg stworzył piękne, wysokie góry oraz spokojne, ciche morze. Pamiętajmy o tym, i nie wykreślajmy Boga z naszych wakacji
Przypominamy o zakładce "dla turystów" na naszej stronie w której publikujemy wykaz Mszy św. w niektórych miejscowościach wypoczynkowych.
Zachęcamy parafian do przesyłania swoich najpieknieszych zdjęć wakacyjnych (z opisem) na adres kontaktowy prowadzacego stronkę. Zdjecia te moga być zamieszczane na naszej stronce.
Opracowano
na tydz. 19.07.2026. - 26.07.2026.
