Kalendarium życia ojca Pio
25 maja 1887 r. - w wiosce Pietrelcina w południowych Włoszech przychodzi na świat Francesco jako drugie dziecko Grazio i Giuseppe Forgione.
6 stycznia 1903 r. - Francesco wstępuje do nowicjatu kapucynów w pobliskim Morcone.
22 stycznia 1903 r. - po odprawieniu rekolekcji przyjmuje habit i imię zakonne brata Pio (Piusa) z Pietrelciny.
22 stycznia 1904 r. - składa pierwsze śluby zakonne.
27 stycznia 1907 r. - składa śluby wieczyste.
10 sierpnia 1910 r. - przyjmuje święcenia kapłańskie w katedrze w Benevento.
1911-1916 - ze względu na zły stan zdrowia zostaje wysłany na kurację do Pietrelciny.
1915-1918 - kilkakrotnie, w czasie I wojny światowej, powoływany do służby wojskowej i zwalniany ze względu na zły stan zdrowia.
28 lipca 1916 r. - przybywa do San Giovanni Rotondo.
20 września 1918 r. - otrzymuje stygmaty w kościele Matki Bożej Łaskawej w San Giovanni Rotondo.
9 czerwca 1931 r. - pismo wydane przez Święte Oficjum pozbawia o. Pio prawa do sprawowania wszystkich funkcji kapłańskich, z wyjątkiem odprawiania Mszy św., ale bez uczestnictwa innych osób.
16 lipca 1933 r. - po licznych wizytacjach o. Pio otrzymał zezwolenie na spowiadanie i odprawianie Mszy św. w kościele.
1947 r. - o. Pio inicjuje budowę szpitala - Domu Ulgi w Cierpieniu, którego otwarcie nastąpi w 1956 r.
1950 r. - z inicjatywy o. Pio powstają pierwsze Grupy Modlitwy, które w 1968 r. Stolica Apostolska uznaje za zrzeszenia religijne.
22 września 1968 r. - o. Pio odprawia ostatnią w życiu Mszę św.
23 września 1968 r. - o godz. 2.30 rano o. Pio umiera. Tuż przed śmiercią goją się stygmaty.
2 MAJA 1999 - BEATYFIKACJA OJCA PIO
W dniu 2 maja odbyła się na Placu św. Piotra w Rzymie uroczysta beatyfikacja Sł. B. Ojca Pio z Pietrelciny. W uroczystościach wzięło udział ponad 500 tysięcy osób. Pielgrzymów było tak wielu, że zgromadzili się równocześnie pod Bazyliką św. Piotra, św. Jana na Lateranie, a część pojechała bezpośrednio do San Giovanni Rotondo, by w tym dniu modlić się przy grobie Ojca Pio, śledząc przebieg Mszy św. beatyfikacyjnej na ogromnym ekranie.
Zgodnie ze zwyczajem biskup diecezji, w której toczył się proces kanonizacyjny, przedstawił prośbę o beatyfikację O. Pio, przytaczając publicznie najważniejsze wydarzenia z życia Sługi Bożego, które uzsadaniają wyniesienie go do chwały ołtarzy. Następnie Papież wygłosił formułę beatyfikacyjną ogłaszając, że odtąd błogosławionego Ojca Pio Kościół będzie wspominał 23 września, czyli w dniu jego narodzin dla Nieba.
Obraz odsłonięty na placu św. Piotra
Msza Święta beatyfikacyjna
Watykan, 16.06.2002
W obecności ponad 250 tys. pielgrzymów przybyłych do Rzymu z całego świata, Jan Paweł II ogłosił świętym włoskiego zakonnika ojca Pio z Pietrelciny.
"W imieniu Kościoła" - prosił kard. Jose Saraiva Martins, prefekt watykańskiej Kongregacji ds. Kanonizacyjnych papieża Jana Pawła II o kanonizację bł. o. Pio, który "żył wypełniając przykazanie miłości Boga i bliźniego. " Przez swoją pobożność, pokorę, odwagę i cierpliwość skromny kapucyn porusza świat i stał się wzorem dla ludzi" - powiedział kardynał. Po odśpiewaniu litanii do Wszystkich Świętych Jan Paweł II odczytał uroczysty akt kanonizacyjny ogłaszając o. Pio świętym całego Kościoła
Krótko przed godz. 10 Jana Paweł II pojawił się na placu św. Piotra w otwartym samochodzie witany owacyjnie przez ponad 250 tys. tys. pielgrzymów. Wielu z nich całą noc czuwało w okolicach palcu. Ci, którzy nie dostali się, mogli oglądać Mszę św. kanonizacyjną na kilkunastu telebimach rozstawionych w centrum Rzymu. Tysiące wiernych zebrały się także w miejscowości San Giovanni Rotondo na południu Włoch, gdzie żył i zmarł słynny stygmatyk oraz w pobliskiej Pietrelcinie, gdzie się urodził. Zaledwie trzy lata po beatyfikacji ojciec Pio jest jednym z najpopularniejszych spośród 457. świętych ogłoszonych do tej pory przez Jana Pawła II.
Razem z Papieżem Mszę św. kanonizacyjną koncelebrowało 53 biskupów i kapłanów. Znalazł się wśróed nich również Polak - ordynariusz drohiczyński bp Antoni Pacyfik Dydycz, wywodzący się z zakonu kapucynów, do których należał św. Ojciec Pio.
W oficjalnej delegacji włoskich władz znaleźli się wicepremier Gianfranco Fini, szef urzędu rady ministrów Gianni Letta, minister ds. Włochów na obczyźnie Mirko Tremaglia, rzecznik premiera Silvio Berlusconiego Paolo Buonaiuti, kilku innych jego współpracowników oraz ambasador Republiki Włoskiej przy Watykanie Raniero Avogadro.
Wśród tłumu pątników na Placu Św. Piotra nie zabrakło osób uzdrowionych za wstawiennictwem włoskiego zakonnika lub liczących na takie uzdrowienie. Jednym z nich był 9-letni chłopiec włoski Matteo Pio Colella, uzdrowiony za sprawą przyszłego świętego z ciężkiego zapalenia opon mózgowych. Jest on synem lekarza pracującego w szpitalu Dom Ulgi w Cierpieniu, założonego przez o. Pio w San Giovanni Rotondo i właśnie jego przypadek uznano za cud potrzebny do kanonizacji.
Ojciec Święty Jan Paweł II opuszcza Plac Św.Piotra po uroczystości kanonizacji Ojca Pio
Swiętych męczenników Kosmy i Damiana.
Choć za patrona służby zdrowia uchodzi św. Łukasz, mało kto wie o jeszcze innych patronach lekarzy - świętych Kosmie i Damianie.
Kosma i Damian mogą stanowić przykład, że zjawiska takie jak "porządek i świat" w kulcie starożytnych świętych były dobrze znane znawcom epoki. Jednak te znane pojęcia nie przysłoniły ich sylwetki. Wręcz przeciwnie - ukazały cudowne dzieje ich działalności jako anargyrów, tzn. takich lekarzy, którzy za swe posługi nie pobierali opłat, dzięki czemu wielu swoich pacjentów pozyskiwali do wiary. Jak donoszą późniejsze przekazy o Kosmie i Damianie, sztuka lekarska swe powstanie zawdzięcza geniuszowi arabskiemu. W każdym razie kult Kosmy i Damiana, których uważano za braci, szybko ogarnął cały Wschód. Stosunkowo rychło dotarł także za Zachód. Symmach i Feliks III, papieże VI stulecia, poświęcili im w Rzymie kościoły.
Ich imiona pojawiły się w księgach liturgicznych oraz w kanonie mszalnym. Szczególnym nabożeństwem do dwóch braci lekarzy wyróżniał się cesarz Justyn I (w. VI), który wystawił ku ich czci w Konstantynopolu dwie świątynie. Cesarz Justynian wyznał, że ich pośrednictwu zawdzięcza wyzdrowienie. Dalszy intensywny rozwój kultu przypadł na wieki średnie i związał się z rozwojem średniowiecznych miast. Za patronów i orędowników obierali sobie Kosmę i Damiana chorzy, lekarze, aptekarze, potem także uniwersytety medyczne. Powstały wspaniałe mozaiki rzymskie w VI wieku, witraż Chartres (w. XIII) i obrazy Fra Angelica (w. XV). Liturgiczne święto obchodzimy 26 września. W tym dniu ponieśli oni śmierć męczeńską we wschodnio-syryjskim Cyrze. Znaczne relikwie obu braci znajdują się w kościele pod ich wezwaniem w Rzymie, jak również w katedrze w Amalfi, ale znajdują się także w skarbcu w Kościele Mariackim w Krakowie, o czym można się przekonać osobiście podczas wakacyjnego urlopu.
Świętych męczenników Wawrzyńca Ruiz i Towarzyszy.
Jego ojciec był Chińczykiem a matka Filipinką. Już jako dziecko służył w kościele oraz w klasztorze dominkanów. Ponieważ miał szczególne nabożeństwo do Matki Bożej Różańcowej wstąpił do Bractwa Różańcowego. W kolejnych latach pracował jako notariusz oraz kopiował ważne dokumenty pismem kaligraficznym. Ożenił się i miał dwóch synów oraz córkę.
Gdy dominikanie Antoni Gonzalez, Wilhelm Courtet, Wincenty od Krzyża Shiwozuka i Michał de Aozaraza jechali na misje do Japonii, popłynął razem z nimi. Wprawdzie nie zamierzał dotrzeć aż do samej Japonii, a tylko do Makau, jednak splot okoliczności sprawił, że razem z nimi wylądował na Okinawie w końcu czerwca 1636 r. Towarzyszył im jeszcze Łazarz z Kioto. W tym czasie w Japonii trwały prześladowania chrześcijan. Środki ostrożności, jakie podjęli przybysze okazały się niewystarczające i krótko po dotarciu do Japonii zostali oni schwytani. Przez ponad rok byli uwięzieni na Okinawie, a 21 września 1637 r. jego razem z Antonim Gonzalezem i Łazarzem z Kioto zabrano do Nagasaki. Został poddany torturom mającym skłonić go do wyrzeczenia się wiary, które jednak go nie złamały. Proponowano mu również pieniądze w zamian za apostazję. Dnia 27 września 1637 r. został zabrany razem z innymi chrześcijanami na wzgórze Nishizaka w Nagasaki, gdzie zastosowano wobec niego tsurushi, w wyniku czego zmarł 29 września. Jego ciało spalono, a popioły wrzucono do morza.
Został beatyfikowany przez Jana Pawła II 18 lutego 1981 r. w Manili na Filipinach w grupie Dominika Ibánez de Erquicia i towarzyszy. Tę samą grupę męczenników kanonizował Jan Paweł II 18 października 1987 r.
św. Ruiz
Opracowano
na tydz. 20.09.2026. - 27.09.2026.
