Ów założyciel stowarzyszenie życia apostolskiego przyszedł na świat 14 listopada 1601 roku we francuskiej miejscowości Ri. W 1623 roku wstąpił do paryskiego stowarzyszenia księży świeckich, czyli oratorianów. Dwa lata później został wyświęcony na kapłana.
Gdy w 1643 we Francji zaczęła szerzyć się zbierająca śmiertelne żniwo epidemia dżumy, Jan z wielkim poświęceniem zajmował się chorymi i umierającymi.
Słynął z ogromnego talentu kaznodziejskiego. Założył także Zgromadzenie Jezusa i Maryi mające zajmować się misjami ludowymi (sam przeprowadził takowych 110), a także formacją, czy kształceniem kapłanów. Z czasem członków zgromadzenia zaczęto nazywać eudystami. Założył Kongregację Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia i Ucieczki dla dziewcząt, które wcześniej były zmuszane do prostytucji. Przyczynił się również do powstania kilku seminariów duchownych w różnych francuskich diecezjach.
Każda ze wspomnianych wyżej misji ludowych trwała od 4 do 8 tygodni. Jan wykładał w czasie swych rekolekcyjnych wędrówek zarówno prawdy wary, jak i nauczał wiernych moralności. W latach 1632-1676 udało mu się przemierzyć całą Bretanię, Normandię, a także sporą część Burgundii.
Sporo z jego pism zachował się do naszych czasów między innymi Katechizm misyjny z 1642 roku, czy Kontrakt człowieka z Bogiem przez Chrzest święty z 1654 roku. Wsławił się również jako gorący orędownik nabożeństwa do Serca Pana Jezusa i Serca Jego Matki, czym naraził się swego czasu jansenistom. Zagadką natomiast pozostaje, gdzie znajduje się grób świętego, który zmarł 19 sierpnia 1680 roku we francuskiej miejscowości Caen.
Beatyfikowano go w 1909 roku, kanonizowano natomiast 31 maja 1925 roku, podczas pontyfikatu Piusa XI.
Święty Bernard urodził się w 1090 roku, w rycerskim rodzie burgundzkim, na zamku Fontaines pod Dijon (Francja). Mając 22 lata wstąpił do surowego opactwa cystersów w Citeaux, pociągając za sobą trzydziestu towarzyszy młodości. Trzy lata później założył opactwo w Clairvaux i był tam przełożonym do śmierci. Bernard był nie tylko gorliwym opatem swojej rodziny zakonnej, ale także myślicielem i teologiem. Umiał łączyć życie czynne z mistyką. Założył około trzystu fundacji zakonnych, w tym także cysterską fundację w Jędrzejowie. Wywarł wpływ na życie Kościoła swej epoki. Jest jedną z największych postaci XII wieku. Nazwano go wyrocznią Europy. Był obrońcą papieża Innocentego II. Położył kres schizmie Anakleta w Rzymie. Z polecenia Eugeniusza III ogłosił II Krucjatę krzyżową. Napisał regułę templariuszy oraz wyjednał u papieża ich zatwierdzenie. Nadzwyczajny dar wymowy zjednał mu tytuł doktora miodopłynnego. Był jednym z największych piewców Matki Bożej. Zostawił wiele tekstów teologicznych, homilii, a także modlitwy ku Jej czci. Umarł w Clairvaux 20 sierpnia 1153 roku. Kanonizował go Aleksander III w 1174 roku. Jest wzywany podczas klęsk żywiołowych, sztormów oraz w godzinie śmierci.
Św. Pius X (1903 - 1914)
Józef Sarto urodził się 2 czerwca A.D. 1835 r. Riese w pobliżu Treviso we Włoszech jako drugie dziecko wśród dziesięciorga rodzeństwa. Ukończywszy chlubnie szkoły i seminarium duchowne otrzymał w 1859 święcenia kapłańskie. Następnie był wikarym a później proboszczem w rodzinnej diecezji. W 1884 Leon XIII mianował go biskupem Mantui, a w 1893 Kardynałem-Patriarchą Wenecji.
Podczas konklawe po śmierci Leona XIII wydawało się, że Papieżem zostanie kard. Rampolla, dotychczasowy sekretarz stanu. Jednak dzięki wetu Cesarza Franciszka Józefa I, przekazanemu przez Księcia Kardynała Puzynę z Galicji, możliwy był wybór kard. Sarto. Nastąpiło do 4 VIII A.D. 1903, a 9 VIII został koronowany przyjmując imię Piusa. Weto zgłoszone przez Cesarza Franciszka Józefa było ostatnim w historii Kościoła, bowiem już w styczniu 1904 r. św. Pius X zniósł tę praktykę pod groźbą ekskomuniki.
Nowy Papież rządził Kościołem przez 11 lat. Umarł 20 sierpnia 1914 r. na początku I Wojny Światowej, której wszelkimi siłami chciał zapobiec. Odznazał się wielką słodyczą i dobrocią. Wielki Papież i Duszpasterz miłował nade wszystko Chrystusa, a swoim Dekretem o częstej Komunii Świętej zbliżył wiernych do Eucharystii jako źródła świętości. Świętość i mądrość św. Piusa X ustrzegły Kościół od błędów modernizmu i przyniosły owoce w wielu pożytecznych reformach: muzyki i śpiewu kościelnego, brewiarza, prawa kościelnego.
Na życie Kościoła wpływał Pius X w istotny sposób poprzez popieranie Akcji Katolickiej, konserwatywnego ruchu świeckich katolików oraz poprzez listy pasterskie. Święty Pius troszczył się też o pogłębianie ascetycznego i naukowego przygotowania Kapłanów. Pius X przywrócił także chorał gregoriański w uroczystych nabożeństwach. Rozpoczął też opracowywanie Kodeksu Prawa Kanonicznego (Codex Iuris Canonici - CIC). W dotychczasowym Corpus Iusris Canonici poszczególne przepisy umieszczone były chronologicznie, a nie tematycznie. Komisja kardynalska, której św. Pius X zlecił to zadanie zdołała się z nim uporać dopiero za pontyfikatu Benedykta XV w 1917 r. Kodeks z 1917 r. obowiązywał aż do 1983 r.
Jak już wspomniano we wstępie, Święty Pius X postawił sobie za cel obronę Kościoła przed herezją modernizmu i liberalizmu. W 1907 roku wydał dekret Lamentabili, porównywany do wiekopomnego Syllabusa Piusa IX. W Lamentabili potępiono demoliberalne korzenie wielu ówcześnie wydawanych konstytucji.
8 września 1907 Św. Pius X wydał encyklikę "Pascendi Dominici Gregis" o Zasadach Modernistów. Potępiała ona nurty ideowe modernizmu - heretyckiej doktryny zakładającej "ewolucję" i zmienność dogmatów, kwestionującej Boski początek Kościoła i inne dogmaty naszej wiary. Ze smutkiem trzeba zauważyć, że enykilka Pascendi zachowała aktualność do dziś, a potępione w niej poglądy nie tylko nie zanikły, ale wręcz się rozwinęły w postaci neomodernizmu, reprezentowanego przez takich pseudoteologów jak Rahner, Drewermann czy Kung.
Roku Pańskiego 1954 zaliczony został w poczet Świętych przez Ojca Św. Piusa XII.
Wspomnienie Maryi Królowej zostało wprowadzone przez papieża Piusa XII encykliką Ad caeli Reginam (Do Królowej niebios) wydaną 11 października 1954 r., w setną rocznicę ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Maryi. Już w czasie Soboru Watykańskiego I w roku 1869 biskupi francuscy i hiszpańscy prosili o to święto. Pierwszy Kongres Krajowy Maryjny we Francji odbyty w Lyonie (1900) prośbę tę ponowił. Uczyniły to również międzynarodowe kongresy maryjne odbyte we Fryburgu (1902) i w Einsiedeln (1904). Od roku 1923 wyłonił się specjalny ruch pro regalitate Maria. Początkowo wspomnienie Maryi Królowej obchodzone było w dniu 31 maja, ale w wyniku posoborowej reformy kalendarza liturgicznego przesunięto je na oktawę uroczystości Wniebowzięcia Maryi - 22 sierpnia. To właśnie wydarzenie ukoronowania Maryi wspominamy w piątej tajemnicy chwalebnej różańca.
Tytuł ten podkreślony został także w dokumentach Soboru Watykańskiego II, szczególnie w Konstytucji Dogmatycznej o Kościele Lumen gentium:
Niepokalana Dziewica, zachowana wolną od wszelkiej skazy winy pierworodnej, dopełniwszy biegu życia ziemskiego z ciałem i duszą wzięta została do chwały niebieskiej i wywyższona przez Pana jako Królowa wszystkiego, aby bardziej upodobniła się do Syna swego, Pana panującego (por. Ap 19,16) oraz zwycięzcy grzechu i śmierci (KK 59).
Wielu z nas zamówiło telefonicznie pokój dla całej rodziny na dwa, trzy tygodnie pobytu w górach czy nad morzem. Wyciagamy z szaf zakurzone torby i plecaki, załatwiamy w pracach urlopy, prosimy krewnych, aby na jakiś czas zajęli sie naszymi domowymi pupilami. Cały rok wytężonej pracy, życiu w biegu i liczne stresy sprawiają, że urlop staje sie dla nas czymś naprawdę upragnionym. To ważne, aby człowiek potrafił odpoczywac, naładować swoje akumulatory na dalszą pracę. Pamietam, że na dzien przed wyjazdem zawsze robi sie spis rzeczy do spakowania, do kupienia, do załatwienia tak, aby niczego nie pominąc. Niestety, na takiej liście bardzo czesto brakuje najważniejszego punktu. Przed każdym wyjazdem powinnismy przystapić do sakramentu pokuty i uczestniczyć w Mszy Świetej. Już za klika dni całkowicie sie odpreżymy, zapewniając tym samym odpoczynek dla ciała. Ale także nasza dusza potrzebuje oddechu. Ból sumienia nie pozwala cieszyć sie w pełni wolnymi chwilami. Poza tym przyjeta Komunia przed wyjazdem to znak, że famy Panu, że powierzamy Mu naszą podróż, nasz pobyt w nowym miejscu i nasz powrót do domu. Zawierzamy Bogu nasze problemy i kłopoty, i dobrze czynimy, bo Kto inny, jak nie On najlepiej je zrozumie. Ale urlop wakacyjny nie oznacza urlopu od Boga. Własnie podczas wakacji powinnismy tym bardziej pamietać o Mszach, o Sakramencie Komunii. Powinnismy dziękować, że możemy cieszyć sie czasem spędzonym tylko z rodziną, swieżym powietrzem, piekną pogodą. Przed sama podróżą dobrze jest poprosić księdza o błogosławienstwo. W koncu niemało przed nami kilometrów do pokonania. Już koniec roku szkolnego. Dotychczasowy plan dnia, jakiś z góry wyznaczony rytm życia, zmieni sie. Dzieci wybiegły ze szkół ze swiadectwami. W tym miejscu należy zaapelowac do rodziców, aby przypominać najmłodszym o Niedzielnej Mszy Swietej. Dla dzieci czas biegnie bardzo szybko, piękna pogoda, perspektywa wolnego czasu to wszystko zachęca do stania przed kosciołem, zamiast do wejscia do środka. Podczas wakacji każdy chce odciąć się na moment od dotychczasowych obowiązków. Od pracy, zadań domowych, sprawdzianów, kartkówek, od zabiegania. Niestety, często potrafimy wręcz zachłysnac się tą dużą ilością wolnego czasu. Zapominamy, że Pan Bóg, że nasza Wiara nie są obowiązkami, od których także sie odpoczywa. Wiara to nasz Wybór. Wiara to Łaska. A Pan Bóg nie jest zrzędliwym pracodawcą, o którym na jakiś czas chcemy nie mysleć. Tylko z Bogiem nasze wakacje, nasz odpoczynek będzie pełny. Bo to Bóg stworzył piękne, wysokie góry oraz spokojne, ciche morze. Pamiętajmy o tym, i nie wykreślajmy Boga z naszych wakacji
Przypominamy o zakładce "dla turystów" na naszej stronie w której publikujemy wykaz Mszy św. w niektórych miejscowościach wypoczynkowych.
Zachęcamy parafian do przesyłania swoich najpieknieszych zdjęć wakacyjnych (z opisem) na adres kontaktowy prowadzacego stronkę. Zdjecia te moga być zamieszczane na naszej stronce.
Opracowano
na tydz. 16.08.2026 - 23.08.2026.
